Mijn grootmoeder van mijn moederskant heette Bernardina van de Leemput, haar hele familie kwam generaties lang uit Heeswijk en Dinther. Wat ik mij nu afvraag waar kwam de naam van de Leemput vandaan?Ik heb gehoord dat er ergens tussen Heeswijk en Schijndel en lokatie was die zo heette de Leemput of Leemputten, Lemputte. Misschien was er wel zoiets waar de plaatselijke pottenbakker zijn klei uit haalde?
Wie kan mij hier antwoord op geven?
2 reacties
- Walraven Koster18 okt 2020, 15:24
Op mijn vraag aan de Wojstap kreeg ik een antwoord met deze zin:
Op 't Retsel stond op 11 februari 1599 een boerderij, genaamd Laemputs Hoeffve.De relevantie ervan weet ik nog niet.
- Wimillus19 okt 2020, 09:49
Op de grens tussen de eertijdse parochies van Bakel en Milheeze (vanaf 1845) ligt de weg Leemskuilendijk. Westelijk daarvan lagen daar in de jaren 60 van de 20e eeuw kuilen, zo u wil putten, waaruit naar overlevering van mijn vader leem werd gehaald. De kuilen die overbleven, de Vloas (vlaas) waren in de wintermaanden wanneer het gevroren had voor de jeugdige Millusse bevolking de plek voor schaatsvermaak.
In latere jaren verplaatste dit zich naar de Zuth. Door grootschalige zandwinning elders in Milheeze (in de volksmond de Zuth:genoemd naar Tien van Zutphen, die met een dragline op kleine schaal in den Hekker zand en grind won) en nu 2020 de Bakelse Plas wordt genoemd en waarvan de eerste plannen reeds in 1975 werden voorgesteld.
Waarom juist hier? Ten eerste zowel in vroeger tijden op kleine schaal t.b.v. plaatselijke behoefte aan zonnebaksteen als baksteen, als ook tegenwoordig voor het voor de grootregionale bouw noodzakelijk zand en grind.
Zelf heb ik uit twee oude gesloopte boerderijen nog zonnebakstenen "gered".
Ten tweede betreft het hier oude zijarmen van de Maas, die haar sedimenten hier afzette. De allerlichtste (leem) aan de westkant.
Uit de leemskuilen werd zoals het woord al zegt leem gehaald. Volgens overlevering van mijn vader werd deze leem o.a. gebruikt voor het bakken van steen voor de kerk van Milheeze. Aan de kerk van Milheeze (na 1845 veranderd van kapel naar zelfstandige parochie kerk ) tref je groenachtige gesinterde stenen aan. Deze stenen zijn gebakken in ovens nabij de hiervoor vermelde leemskuilen, gelegen ten zuiden van de Schutsboom. Hier kun je in het veld nog dezelfde "bakresten" aantreffen van waar eens ovens waren.
Het allerlaatste restje van wat eens was.
Door ruilverkaveling en modernisering van de landbouw en de vele zandafgravingen vanaf de midden jaren 60 is het het in en om Milheeze gelegen landschap veranderd. Van kleine percelen met veel struweel naar een al of niet bebouwd vervlakt open landschap met voor beiden voors en tegens.
Ik plaats dit hier, omdat het maar vastgelegd kan zijn.
Je ziet 2 van 2 reacties