In de periode 1760-1770 komt bij RK-huwelijken in Den Bosch bovengenoemde naam misschien wel honderden malen voor als getuige. Er zijn meer namen die (veel) vaker voorkomen maar zij spant de kroon.
Mijn vraag is of aan de aanwezigheid van deze "beroepsgetuigen" een bepaalde betekenis moet worden toegekend omdat normaal gesproken familieleden of vrienden deze rol vervulden. Zegt het iets over de welstand van het bruidspaar of is er iets anders aan de hand?
6 reacties
- Egbert2 aug 2020, 14:14
Getuigen bij huwelijken waren in tegenstelling tot getuigen bij dopen vaak geen familie.
- Peter Miebies2 aug 2020, 17:28
Dat mag zo zijn maar dat verklaart nog niet waarom één en dezelfde persoon zo vaak acte de présence geeft.
- Egbert2 aug 2020, 17:51
Beroepsgetuigen bij huwelijken kwamen in alle plaatsen voor. Vaak de dienstmeid van de pastoor, een kwezel die in de buurt van de kerk woonden of een herbergier uit de buurt.
De Rooms Katholieke godsdienst mocht niet openlijk beleden worden. Huwelijken werden dan ook niet gesloten met veel mensen erbij, dus ook geen of weinig familie. Dat verklaart waarom er getuigen bij werden geroepen uit de naaste omgeving van de kerk.
- Peter Miebies2 aug 2020, 18:49
Gold dat niet openlijk mogen belijden van de RK-godsdienst in die periode ook voor het overwegend katholieke Staats Brabant?
Overigens vind ik de aangedragen verklaring zeer plausibel, dank daarvoor.
- Egbert2 aug 2020, 22:40
Dat gold sinds 1648 (Vrede van Munster). Men mocht wel katholiek zijn maar de godsdienst mocht niet openlijk worden beleden en priesters en kloosterlingen mochten zich niet ophouden in Staats-Brabant. De meeste mensen bleven katholiek en kerkten in zogenaamde grenskerken. Dat waren kerken die net over de grens lagen waar de Republiek niets te zeggen had. De katholieke gelovigen van Deurne trokken bijvoorbeeld naar hun grenskerk die op Venrays grondgebied lag. Die van Someren naar een kerk over de grens met Nederweert. Na 1672 (Rampjaar, inval van de Fransen) werden de maatregelen wat minder streng en ontstonden er schuurkerken die in de dorpen stonden. Daar konden de katholieken hun geloof beleven. Vaak tegen betaling van een bedrag werden deze kerken gedoogd. De kerken zagen er van buiten uit als een schuur, vaak met een stooien dak. Van binnen konden ze echter rijk versierd zijn. Het magnifieke hoogaltaar uit 1750 dat zich nu in de Lambertuskerk van Someren bevindt, die in 1926 is gebouwd, was ook al in de schuurkerk aanwezig.
- Peter Miebies2 aug 2020, 23:03
Bedankt voor de uiteenzetting!
Je ziet 6 van 6 reacties