Moeder en zoon Tibosch oorlogsslachtoffers in Tilburg 1944?

echtgenote Cornelis was schipper, misschien ontploffing schip ?

er werdt in ieder geval hardnekkig gevochten zie link;

wikimiddenbrabant.nl/Beschieting_Tilburg,_oktober_1944 (opent in een nieuw tabblad)

De moeder wordt in het Nieuwsblad van het Zuiden van 4 november 1944 genoemd in een lijst van oorlogsslachtoffers te Tilburg.

ook interessant;

tweedewereldoorloginoirschot.nl/page/2/ (opent in een nieuw tabblad)

Artillerievuur
• Datum: 5 oktober 1944 • Door: Jan van Lijsdonk •
Artillerievuur op dorp gericht vuur. Zwaar artillerievuur op Best (het Broek). Spoordonk onder geregeld granaatvuur. en mortiervuur.

Spoordonk ligt tussen Moergestel en Oirschot, dus best wel hevige gebeurtenis!

In het Dagblad van Rotterdam wordt gesproken over een noodlottig ongeval;

delpher.nl/nl/kranten/view?query=Jansje+Cornelia+Herrman&coll=ddd&identifier=ddd:010312473:mpeg21:a0021&resultsidentifier=ddd:010312473:mpeg21:a0021&rowid=1 (opent in een nieuw tabblad)

Hoi

Deze link geeft een gedetaileerde becshrijving van de gevechten rond Tilburg in Oktober 1944, toen er, zoals hierboven al staat, erg hard werd gevochten.

Ik vond dat het zoontje in Moergestel is overleden, en de moeder een dag later in Tilburg, mogelijk dus in het ziekenhuis (?)

Op 5 Oktober werd er zeer zwaar gevochten bij Goirle, dat niet ver van Moergestel ligt. Vooral Goirle werd gebombadeerd.

Mogelijk dat het gezin toen in deze omgeving verbleef, als ze schipper waren, er werden rond die tijd veel bruggen op geblazen, door de Duitsers, maar niet op 5 Oktober.

Lees het stuk door, mogelijk staan er meer aanknopingspunten in.

Ook zou je kunnen zoeken in overlijdensadvertenties in locale kranten, die staan soms online

goirle.nl/fileadmin/files/goirle/07.Projecten/Kaart_historisch_vooronderzoek.pdf (opent in een nieuw tabblad)

Sorry vergat de link

In het Nieuwsblad van het Zuiden van 23 november 1944 staat een dankbetuiging van schipper Tibosch, voor de hulp, ondervonden naar aanleiding van het noodlottig ongeval van zijn echtgenote en zoontje.

dus géén ontploffing op het schip 'Noordkaap' liggende in de Piushaven, Tilburg!

Ik heb geprobeerd deze zaak te onderzoeken, maar een bewijs kan ik tot nu toe niet vinden, het lijkt waarschijnlijk dat het gezin op de vlucht was, mogelijk vanaf hun schip naar de richting Moergestel.
Onderweg sloeg het noodlot toe heb ik begrepen, het zoontje werd gedood, de moeder oeverleed daags daarna in het ziekenhuis in Tilburg.

Overigens moet bewezen worden, of op z'n minst heel aannemelijk worden gemaakt dat ze door oorlogshandelingen om het leven kwamen, anders komen ze niet op de erelijst.

Mijn vader is de zoon van Jansje, en dus de broer van Corrie.
Hij verteld hierover in het boek 'Havengezichten' over de piushaven het volgende:

In Tilburg moesten alle schepen de stad uit. Wij belandden bij de brug van Biest-Houtakker. Om de Engelsen te dwarsbomen, werd ons schip op 14 september 1944 tot zinken gebracht. Later is het opgetakeld en in Raamsdonksveer gerepareerd. Maar mijn vader heeft nooit meer gevaren en ook niet geschreven in zijn logboek.”

De laatste woorden

“In de nacht van 4 oktober 1944 slapen we bij Marinus van Dal in Moergestel. Met z’n zessen
naast elkaar in het stro: vader, moeder, mijn twee zussen, ik en mijn kleine broertje -Corrie heette hij- van acht. Een granaat slaat in. Corrie naast me is stil. Ik draai hem naar mij toe, zie dat hij stervende is. Zijn snoetje ontspant zich.

Op een platte wagen worden we naar het St. Elisabeth Ziekenhuis gebracht. De weg is slecht, de wagen hobbelt, iemand kermt, vader moppert: ‘Kan dat niet anders? Dan zegt mijn moeder: ‘Ach pa, ze doen hun best.” Dat zijn de laatste woorden die ik haar hoor zeggen.

In het ziekenhuis worden de mannen en vrouwen gescheiden. Op 5 oktober gaat mijn vader Corrie begraven. Hij krijgt de verzekering dat het goed gaat met moeder. Toch sterft ze. Voor de begrafenis leent dokter De Groot aan mijn vader een pak van zichzelf. Mijn zussen en ik zijn te ziek om mee te gaan, Na een tweede operatie, realiseer ik me ineens wat er aan de hand is. Ik huil heel hard. Mijn medepatienten troosten me.”