Al enige tijd loop ik met een idee rond.
De laatste jaren zijn helaas veel gebruiken verloren gegaan, ik heb de indruk dat de jaren na de oorlog een versnelling teweeg hebben gebracht. Al die mensen die herinneringen hebben aan de jaren ’30, ‘40 en ‘50 hebben zijn de jongsten niet meer. Velen zijn reeds heengegaan, van de overgeblevenen laat in veel gevallen het geheugen te wensen over. Een voorbeeld. Onlangs heb ik een verhaal geschreven over de “Keulse pot (opent in een nieuw tabblad)”, dat enkel op mijn persoonlijke herinnering berust. Zo’n voorwerp kan in een andere streek heel anders toegepast zijn. Als anderen - en dan denk ik aan deze schrijversclub, zulke verhalen aanvullen met hun herinneringen ontstaat er een duidelijk en compleet inzicht in het onderwerp. Dat is ook op alle andere verhalen van toepassing die betrekking hebben op oude gebruiken, gewoontes, geloof en bijgeloof. Tegenwoordig is er veel massa en prefab, dat houdt in dat het ambachtelijke in een snel tempo verdwijnt. Jonge mensen krijgen ook een heel andere opleiding.
Mijn idee is een bijdrage te leveren onder het motto “Dat het niet verloren gaat.”
3 reacties
- Aart31 jan 2022, 11:51
Beste Martien,
Je oproep ondersteun ik volledig. Toevallig heb ik vorig jaar ook beschreven hoe mijn oma en moeder begin jaren zestig in het najaar zelf geteelde snijbonen inmaakten in de bruine Keulse Pot (in lagen met zout, het geheel afgedekt met een theedoek en onder druk gezet met een plankje met een flinke steen (kinderkop). De Keulse pot is bewaard gebleven en siert nu nog de tuin van mijn zus die er planten in heeft staan. Zelf heb ik ook een voorwerp (een sergeant) dat ooit toebehoorde aan mijn opa die fietsenmaker was. Met de sergeant kon je de achterband (binnen of buitenland) van je fiets verwisselen zonder dat je het wiel geheel uit de fiets hoefde te halen. Een handig gebruiksvoorwerp dus voor een fietsenhersteller in vroeger jaren. - Arie Bax2 feb 2022, 14:52
Hallo Martin.
Ik heb als senior je verhaal over de Keulse pot met plezier gelezen. Zuurkool uit Keulse pot ken ik niet. De pot werd bij mij thuis elk jaar gebruikt bij het in het zout leggen van gesneden snijbonen. Ik kan mij nog goed herinneren hoe dat in zijn werk ging. Ik had daarbij ook een taak. De snijbonen werden gewassen en met een snijbonenmolen die op de keukentafel werd geklemd, gesneden. Mijn taak was om aan slinger van de molen te draaien bij het snijden van de bonen. De bonen werden daarna met een grote hoeveelheid zout in de pot gedaan en afgedekt met schone doek en zware kei. ( procedure is gelijk aan die van de zuurkool)
In de winter werd er een portie bonen uit de pot gehaald en een nacht in schoon water gelegd om de bonen te ontzouten. Daarna werden de bonen gekookt en met witte bonen gemengd en gegeten. In de streek waar ik vandaan kom, werd deze winterkost “Groen met witte” genoemd. Een heerlijke maaltijd met een rookworst. Mijn grootouders aten daarbij ook nog zout vetspek uit de houten kuip die op de zolder stond.
Wij eten ze in de winter nog steeds. De zoute bonen uit de pot zijn er niet meer. Onze dochter gebruikt daarvoor zoute bonen die in het Zuiden nog steeds te koop zijn. Zij voegt daarbij witte bonen uit de supermark t en een rookworst.
Het gerecht Groen met Witte ook weleens Juffertjes in het Groen genoemd is onbekend in het Westen. Mijn dochter en haar zoon zijn dol deze winterkost.Vr.gr. Arie Bax
- Martien v. Dooren3 jun 2024, 16:42
Het doet mij een genoegen dat er meer mensen zijn die verhalen en gebruiken uit de oude tijd nog kennen, bedankt Heer of Mevrouw art en Adie Bax
Er komen nog meer verhalen van mij.
Op zijn Brabants
Hawdoe Martien v, Dooren
Je ziet 3 van 3 reacties