wel of niet getrouwd: Ant. van Geneesen en Johanna Smits

In de vroege overlijdensakten kwamen heel wat fouten voor.
Dit is ook weer zo'n geval, "bekenden" gaven het overlijden aan. Men wist na zoveel jaar misschien wel niet dat Antonius ooit getrouwd is geweest. Zijn vrouw was tenslotte ook al 15 jaar dood.

Toen deze man 64 jaar was, heeft hij 1 dag in de gevangenis van Eindhoven doorgebracht, dit vanwege diefstal. Op zijn persoonskaart stond vermeld dat hij weduwnaar was.
Mvg.

In de -Memorie van successie- stonden slechts van Geneesen- familieleden genoteerd. Kinderen uit het eerste huwelijk van Johanna Smits waren geen erfgenamen > Heesterbeek.

bedankt voor je toelichting Norah.
hiermede kan ik weer een onduidelijkheid wegstrepen, maar er blijven er nog genoeg over.
zo probeer ik er achter te komen hoe het erfrecht in elkaar steekt.
erven alleen de zonen als het om onroerend goed gaat, en wat erft de vrouw als er geen testament is opgemaakt.
misschien heb jij een tip waar ik dat evt zou kunnen vinden?

"In het Burgerlijk Wetboek dat in 1838 werd ingevoerd, werd de echtgenoot die na overlijden achterbleef vrijwel volledig van de nalatenschap uitgesloten. In navolging van het oud-vaderlandse erfrecht waarop het nieuwe erfrecht voortbouwde, was erfopvolging gebaseerd op bloedverwantschap en gericht op overdracht van de familie-eigendom binnen de kring van bloedverwanten (...). Deze nadruk op bloedverwantschap leidde ertoe dat echtgenoten, die immers niet via banden des bloeds met hun echtgenoot verbonden waren, pas aanspraak op de nalatenschap konden maken wanneer er geen verwanten in de rechte lijn en geen zijverwanten tot de twaalfde graad meer in leven waren."

Bron:
Regt, Ali de, Erfrecht en de veranderende betrekkingen tussen familie- en gezinsleden, in: Amsterdams Sociologisch Tijdschrift Vol 18 Nr 2 (1991) p.65-66

dank voor je reactie Antoon!
weet je ook tot wanneer deze regel van toepassing was?
tevens maak ik hieruit op dat er dus geen sprake was in die tijd van gemeenschap van goederen.
de kinderen moesten dus de achtergebleven ouder steunen en onderhouden, en begrijp nu ook waarom zij bijna altijd bij een van de kinderen inwoonden.(volgens bevolkingsregisters)
maar hadden de zonen en dochters dan ieder afzonderlijk wel evenveel recht, en waar het mij om gaat is het recht op onroerend goed.
ik kan me voorstellen dat het eventuele onroerend bezit ook in de familie moest blijven en dus alleen naar de zonen ging en dat die hun zusters moesten "uitkopen"
kortom, het is moeilijk te begrijpen als ik lees over "onverdeelde goederen", of "de helft" van een nalatenschap.
op internet vind ik uiteraard wel e.e.a. terug, maar deze omschrijvingen zijn meestal doorspekt met juridische termen.
maar ik doe mijn best om hier iets van te leren.

Triest, de weduwe was afhankelijk van de goedheid van de kinderen/aangetrouwde familieleden, of charitas.

Pas in 1923 werd wettelijk geregeld dat de langstlevende echtgenote/echtgenoot recht had op een deel van de nalatenschap van de overleden partner. De langstlevende kon toen aanspraak maken op een gelijk part als de kinderen (kindsdeel) .

De historie van de gemeenschap van goederen gaat heel ver terug, minstens tot de 17e eeuw. In de meeste gevallen werd er ook in gemeenschap van goederen getrouwd, waardoor de helft van alle bezittingen eigendom was van de langstlevende. De weduwe (of weduwnaar) stond dus niet helemaal met lege handen na overlijden van de partner.

Pas in 1923 werd wettelijk geregeld dat de langstlevende echtgenote/echtgenoot recht had op een deel van de nalatenschap van de overleden partner. De langstlevende kon toen aanspraak maken op een gelijk part als de kinderen (kindsdeel) .

De historie van de gemeenschap van goederen gaat heel ver terug, minstens tot de 17e eeuw. In de meeste gevallen werd er ook in gemeenschap van goederen getrouwd, waardoor de helft van alle bezittingen eigendom was van de langstlevende. De weduwe (of weduwnaar) stond dus niet helemaal met lege handen na overlijden van de partner.

in je eerste reactie lees ik dat de achterblijver uitgesloten was.
hoe kom ik er dan achter of een echtpaar wel of niet in gemeenschap van goederen was getrouwd?
was dit dan altijd het geval, en moesten ze dan afzonderlijk aangeven dat het niet in gemeenschap van goederen trouwde d.m.v een testament.

De overledene kan alleen zijn helft nalaten. Tot 1923 kon de overgebleven partner wettelijk bijna nooit aanspraak maken op een deel uit die nalatenschap, tenzij er in een testament iets anders was overeengekomen.

Door te trouwen op huwelijkse voorwaarden, vervalt de gemeenschap van goederen.

Voor zover ik weet was gemeenschap van goederen standaard in de 19e eeuw. Stierf een van de echtgenoten, dan ging de helft van het bezit (dus het deel van de overledene) naar zijn/haar kinderen.
Je zou kunnen zoeken in de notariële en schepenakten. Daar vind je akten van testamenten, boedelbeschrijvingen, erfdelingen, boedelscheidingen. Vaak werden er - vooral bij tweede huwelijken als er wat te verdelen viel - huwelijkse voorwaarden opgesteld om de rechten van kinderen uit het eerdere huwelijk op de onverveelde boedel (nalatenschap) van hun overleden moeder of vader veilig te stellen. Ook kun je akten vinden waarin bij de rechtbank toestemming gevraagd werd om bijv. onroerend goed te verkopen om de boedel (erfenis) te kunnen verdelen.

om helemaal zeker te zijn heb ik het oude wetboek erbij gezocht, en daarin staat:
TITEL.
Van de wettelijke gemeenschap van goederen
EERSTE AFDEELING .
Van de wettelijke gemeenschap van goederen,
774. Van het oogenblik der voltrekking des huwelijks
bestaat, yan regtswege , algeheele gemeenschap van goe
deren tusschen de echtgenooten , voor zoo verre daarom
trent bij huwelijksche voorwaarden geene andere bepa
lingen gemaakt zijn .

dit wetende kan ik nu gericht verder zoeken en wil ik je bedanken voor de zoektips Dorethé!

Graag gedaan Sorsha. De rechtbank waar ik deze aanvragen om toestemming gevonden heb, is de arrondissementsrechtbank. In de akte van koop/verkoop die via de notaris te vinden is, staat dan vaak een verwijzing naar een machtiging. Soms vind je in die koop/verkoop akten ook verwijzingen naar bijv. aanstelling van de voogden. Die vind je meestal bij de kantonrechter.