In een artikel in Kleio, een vakblad voor geschiedenisdocenten, behandelt Yolande Potjer de verschillende kijk die leraren op hun vak hebben. Eén van die visies is de objectivistische: de feiten spreken voor zich, dus is er een duidelijk verhaal. Maar is dat wel zo? Of moeten we er rekening mee houden dat de bronnen die bestuderen ook in een bepaald context en met een bepaalde reden zijn geschreven? En wat is eigenlijk een feit?
Wat denk jij? Laat het ons weten!
2 reacties
- Aart29 okt 2024, 08:38
Als schrijver van verhalen over een scala aan onderwerpen loop ik er ook regelmatig tegenaan. Is wat ik na lang zoeken nu een feit of een vastgelegde mening of aanname. Recent heb een verhaal geschreven over een Stolperstein in mijn woonplaats. Ik liep vast in mijn zoektocht naar eventueel nog levende familieleden van het oorlogsslachtoffer. Tot ik twijfel kreeg over de vastgelegde naam op deze steen. Plots kwam ik weer een stapje verder en kon een link leggen naar een aangehuwde familie. Tijdens een namen-zoektocht langs brievenbussen in meerdere lange straten en het aanspreken van bewoners werd ik verwezen naar een man die familie zou zijn. En dat bleek te kloppen. Hij noemde de achternaam van het slachtoffer. Dezelfde als op de steen! Maar die was toch onjuist? Zelfs in de familie werd de onjuiste benaming gebruikt. Voor mij een bijzondere les. Ga er ook bij familie niet van uit dat zij de feiten kennen. Ook in de lokale geschiedschrijving zijn er veel aannames.
- Paul HuismansVraagsteller29 okt 2024, 08:45
Klopt helemaal, Aart. (Lang) niet alles is wat het lijkt, dus controleren van je bronnen blijft nodig. Ik herinner me dat de geschiedenisleraar op de middelbare school ons vroeg naar een definitie van een feit. Hij gaf antwoord op zijn eigen vraag: "Tja..."
Je ziet 2 van 2 reacties