erfrecht zonder testament in de republiek

ik probeer deze vraag naar mijn beste begrip uit te leggen, maar juridisch kunnen er vast wel wat uitzonderingen zijn.

In het algemeen: Als er 1 huwelijk was met kinderen werd de erfenis normaal pas verdeeld na het overlijden van beide ouders. De chijns bleef op het grondstuk staan waar die op stond. In sommige gevallen deed de langstlevende afstand van haar/zijn tochtrecht en kon er eerder vererfd (scheiding en deling) worden, meestal tegen complete verpleging van de langstlevende.

Pas als er geen kinderen, meer huwelijken met voor- en nakinderen waren werd het gecompliceerder. In dat soort gevallen werd daarom meestal op huwelijkse voorwaarden getrouwd of testamenten gemaakt. De standaard regel was echter relatief simpel: het goed dat mee het huwelijk ingenomen werd bleef in de familie. Als er dus geen kinderen waren ging het terug naar broers en zussen/neven nichten/etc. en had de langstlevende niet expliciet het recht het te mogen blijven gebruiken. Het goed dat gemeenschappelijk binnen het huwelijk was verworven werd pas na het overlijden van de langstlevende verdeeld (ook weer naar de regel het blijft in de familie). Concreet betekend dit overigens ook dat stiefkinderen dus niet automatisch erfden van stiefouders.

Voor alle andere gevallen waren huwelijkse voorwaarden/testamenten noodzakelijk.

De weduwe (of weduwnaar) krijgt het vruchtgebruik, de kinderen het erfrecht van de goederen. Daarvoor is geen testament nodig.
Een cijns is een zakelijk recht dat meestal rust onroerende goederen. Gaan die goederen over naar een ander dan gaat ook de verplichting tot betaling van de lasten die op die goederen rusten over op die ander. Dat geldt voor gevestigde renten en ook voor te betalen cijnzen.

Voor het verschil tussen 'publiekrechtelijke' en 'privaatrechtelijke' cijnzen, zie broerendebruijn.nl/Meerhoven.html (opent in een nieuw tabblad)

Dr. Martin de Bruijn heeft overigens meer behartenswaardige artikelen geschreven.