Ik kom in veel akten de benaming van natuurlijke zoon of dochter, of de uitdrukking bastaard.
Dat een natuurlijk kind of een bastaard geen rechten en goederen kan erven van hun vader, omdat die rechten alleen voor wettelijke kinderen gelden, behoef de benaming natuurlijk of bastaard niet negatief te zijn.
De natuurlijke kinderen ontvingen vanwege hun afkomst functies die handig kunnen zijn voor de vader en wettelijke kinderen, en of konden met financiële middelen al of niet gesteund door hun vader, geholpen worden met het aankopen van land en dergelijk.
Maar goed, ik dwaal af.
Waarom wordt er de nadruk gelegd tussen de benaming van natuurlijk of bastaard?
Bastaard komt harder over lijkt mij, dan de term natuurlijk!
Graag gedachten hierover om het beter te kunnen begrijpen.
MvG
Alex