Voor iedereen die ook aan de andere kant van onze provinciegrens onderzoek doet:
Op grond van artikel 600 van de onder Napoleon ingevoerde Code d’Instruction Criminelle moesten de griffiers bij de rechtbanken en hoven in zogenaamde ‘strafregisters’ bijhouden welke strafrechtelijke veroordelingen voor die rechtbanken en hoven hadden plaatsgevonden. In de praktijk bleek dit systeem echter niet heel efficiënt, omdat men niet over informatie kon beschikken van personen die onderwerp van vervolging waren geweest in een ander arrondissement of ressort.
Om deze tekortkoming te ondervangen, werden in 1835 per omzendbrief van de procureur des Konings te Brussel de burgemeesters van het arrondissement Brussel opgeroepen om voortaan in registers bij te houden welke inwoners strafrechtelijk veroordeeld waren geweest, op basis van de inlichtingen die deze burgemeesters van de rechtbanken en hoven hadden bekomen. Het stedelijke en gemeentelijke strafregister kreeg geleidelijk aan ook in andere arrondissementen vorm en werd in 1853 officieel gemaakt.
De Wet van 18 juni 1869 op de rechterlijke inrichting bepaalde in artikel 171 dat in elke griffie van de rechtbank van eerste aanleg en van het hof van beroep een register bijgehouden moest worden van alle personen die voor de correctionele rechtbank of het hof van assisen moesten verschijnen, met een korte omschrijving van de zaak en de afloop. In 1888 werd het centraal strafregister officieel ingevoerd en sindsdien werden ook alle veroordelingen in de stedelijke en gemeentelijke strafregisters bijgehouden.
Lees meer over deze bron op Familiegeschiedenis.be:
familiegeschiedenis.be/nl/bronnen/strafregister (opent in een nieuw tabblad)