Ze houdt ons op de hoogte van de jongste ontwikkelingen rond Angela Merkel, maar ook als Slowakije een nieuwe president krijgt. Judith van de Hulsbeek is buitenlandcorrespondent met als standplaats Berlijn, in het hart van de Europese ontwikkelingen. Maar ze denkt met weemoed aan de speurtocht van haar jeugd in Megen.
“Alsof je rechtstreeks de jaren vijftig inrijdt, zo voelt het als je vanaf de dijk de afslag Megen neemt. Een middeleeuwse gevangenistoren - met ooievaarsnest - luidt het einde van het asfalt in. Hobbelend rijden we door de bekinderkopte straten. ‘s Mam en ons pap knikken of zwaaien naar iedereen die op straat loopt. Ze komen allebei hier vandaan”, blikt ze terug.
“Megen is een stadje aan de Maas. Eigenlijk een dorpje, want het heeft nog geen 1600 inwoners, maar er wonen al sinds ver voor het jaar nul mensen en in de middeleeuwen besloot iemand om de Megenaren stadsrechten te geven, dus mogen ze het een stad(-je) noemen.”
Familie-enclave
“Voor mij is het een meer een soort familie-enclave. Gevoelsmatig wordt een op de tien huizen in Megen door familie bewoond. Ooms, tantes, neven, nichten, verspreid over die paar vierkante kilometer. En dan was de opa aan m’n moeders kant ook nog eens jarenlang burgemeester van Megen. Waardoor dat ‘heimatgevoel’ alleen nog maar wordt versterkt.”
“Vroeger, toen m’n opa’s en oma’s nog leefden, waren we er elke zondag. Ze woonden op een steenworp afstand van elkaar. Totdat ik zwaar ging puberen, ging ik graag mee. Het draaide bij die bezoeken niet om ons. Mama kletste bij met haar honderd zussen, papa met zijn lievelingsbroer. Dat ging gepaard met veel eten en drinken en een enorm volume.”
Wij, de kinderen, dwaalden wat rond. Tikkertje spelen in de tuin, kijken of de kippen eieren hadden gelegd, proberen zoveel mogelijk koekjes te schooien. Later sneakte ik opa’s werkkamer binnen om zijn zelfgedraaide sigaretten te roken.”
Speurtocht
Van de Hulsbeek vervolgt: “Soms was er een speurtocht. Met stoepkrijt tekende een van de ooms of tantes dikke pijlen op de grond. Die voerden langs het klooster, of de kloosters, soms een stukje over de dijk, langs het kerkhof. In kleine roedels verkenden we de omgeving.”
“Zo’n speurtocht zou ik nu eigenlijk ook nog best eens willen lopen. Want nu pas zie ik de charme van Megen echt. Met je hoofd in de wind op de dijk, wandelend langs een kronkelende Maas, langs huizen met luiken en rieten daken, waar je je in de VT Wonen aan zou vergapen. Op straat kom je er monniken en nonnen tegen, op weg naar een van hun twee kloosters.”
“Het is alsof de tijd er stil staat. ‘t Is kneuterig, maar op een geruststellende manier. Elke keer als ik er nu weer ben, veel minder dan vroeger, komt Wim Sonneveld’s ‘Het Dorp’ in me op. “En langs het tuinpad van mijn vader…” In de tijd waren er nog geen videoclips, maar die had prima hier opgenomen kunnen worden”, concludeert ze.
Lees meer verhalen van Bekende Brabanders
