Dertien minuten. Langer duurt het Duitse bombardement op Rotterdam niet. Maar ook meer dan 75 jaar later zijn de littekens hiervan zichtbaar, tot aan Oisterwijk toe.
Zodra de bommenwerpers Rotterdam verlaten, laten ze een metershoge vlammenzee achter, met daarin meer dan vijf miljoen kubieke meter verwrongen en smeulende brokstukken. Ondanks het onmetelijke verdriet, het menselijke leed en de grote wanhoop gaan de Rotterdammers al de volgende dag aan de slag met het ruimen van puin. Geen woorden maar daden; in zeven maanden zorgen 18.000 tewerkgestelde werklozen dat de brokstukken uit het stadsbeeld verdwijnen.
Eerst gaan er tonnen en tonnen in polders en plassen rondom de havenstad zelf. Maar omdat er dan nog veel te veel overblijft, wordt het over heel Nederland verspreid: van Leeuwarden tot Urk, tot aan de bossen en vennen van Oisterwijk.
Uit naam van de Duitse bezetter zelf nota bene worden daar drassige bospaden verhard om de bereikbaarheid van het munitiedepot te verbeteren. Dankzij het Rotterdamse puin komen zware voertuigen niet vast te zitten in de modder. Sinds 1943 ligt de brokstukken daar, inmiddels als nuttige verharding.
Stille getuigen op bospaden in Klein Zwitserland, bij Goorven, Boshuis Venkraai en Hondsberg. Stil maar tastbaar vormen zij een bizar litteken tussen die twee plaatsen die bijna honderd kilometer uit elkaar liggen, en op die manier toch verbonden zijn.