De Heesakker, een buurt met een eigen karakter. De jaren ‘30 van de vorige eeuw
in Haaren.
Hannes en Drika
Hannes Sterke en Hendrika Pijnenburg waren al een tijdje op zoek naar een huis, want ze wilden trouwen. Op de Heesakker vonden ze een al lang leegstaande boerderij uit begin 1800 op nr. B34. Er moest nog wel veel aan gebeuren omdat het lang niet bewoond was geweest. Er was nog geen water en elektrisch licht en de wind blies onder de neuzen van het dak door zó op de zolder. Maar er was wel wat grond bij en dat vond Hannes fijn om wat te kunnen boeren. De weg ernaartoe was een onverharde zandweg, zoals op de gehele Heesakker het geval was.
Na de neuzen onder het dak met roggestro dichtgemaakt te hebben speelde de wind hier geen parten meer. Nu het huis nog grondig schoonmaken, even witten met ongebluste kalk, inrichten en de trouwdag kon in 1936 gevierd worden.
Het waren strenge winters destijds, maar de plattebuiskachel in de huiskamer deed zijn best om het warm te houden en met de bedsteedeuren open werd het ook daar heel behaaglijk warm. Daarom duurde het ook niet lang of de eerste baby diende zich aan. En jaren later zaten er ook al vier van die kleine mannen aan tafel. Het boeren ging goed, Hannes was een druk baasje, tussen de kippen koeien en een paar zeugen voelde hij zich op zijn gemak en als bijbaantje was hij ook keurmeester bij diverse varkensfokdagen in Brabant. In Haaren keurde hij de beste sterzeugen van die dag.
Het was in april 1949 dat Drika op stal tegen Hannes zei dat ze weer in verwachting was. Echt hoor Hannes, dit is geen aprilgrap!
De zwangerschap verliep voorspoedig. Alleen die warmte! Het was in ‘49 een hele hete zomer, grote bomen rond het huis waren er niet en daarom moesten ze het doen met de schaduw van het huis en een beetje wind dat over de akkers kwam aanwaaien.
Drika was blij met het najaar, het werd koeler en de bieten en aardappels zaten weer in de kuil. De dagen werden korter en over een maand was het alweer nieuwjaar, dan begon het te korten. De wieg stond al klaar voor de kleine die komen zou.
De eerste bevalling van de jonge dokter Jan van Oirschot
Het was in de vroege morgen in 1950 toen in huize Sterke op den Heesakker een bevalling zich aankondigde. Vader Hannes sprong uit de bedstee, kleedde zich aan, nam de fiets en ging de gerichtigste weg over de Noenens en de Voort naar Dokter van Oirschot in de Torenstraat te Helvoirt.
De bel klonk schel in de grote hal bij de dokter, de raam ging boven open en mevrouw Van Oirschot riep: “We komen er aan,” toen ze wist waarvoor het was en sloot het raam.
Hannes zette de spurt er weer in naar huis, de zelfde kortste weg zoals hij gekomen was.
Vader Antoon riep tegen zijn zoon Jan: "Er is werk aan de winkel, we moeten naar Haaren." Even later zaten ze in de auto (opent in een nieuw tabblad) op weg naar den Heesakker B 34. Op de geut (keuken) hoorde hij al dat het op tijd was, dat ze er waren en zei: "Zet de moor (waterketel) maar alvast vόόr op de kachel, want warm water zullen we direct wel nodig hebben." Bij de bedstee aangekomen zei Dr. Antoon tegen zijn zoon: “Jan, dit wordt jouw eerste bevalling,” en vader Antoon stak maar vast een goede sigaar aan, nam een stoel en ging bij het voeteind van de bedstee zitten. Terwijl Jan zijn jas uit deed en zich klaarmaakte voor het eerste onderzoek. Het licht van de blaker (kaars) op de beddenplank was karig. "Wacht even," zei vader Antoon en nam de stallamp van de tafel erbij om bij te lichten, “dan kan je zien wat je doet.”
De bevalling verliep voorspoedig, het was een meisje, het vijfde kind van het gezin werd op 15 januari 1950 geboren.