“De meeste devotieprentjes missen kerkelijke goedkeuring. Uitvoering en inhoud leveren gevaar op, daar ze dan godsdienst bespottelijk maken”, lezen we in de Nieuwe Tilburgsche Courant vant 26 september 1907. Maar gelukkig, er bestaan óók goede prentjes.
Gezien de populariteit van devotieprentjes aan het begin van de vorige eeuw denkt lang niet iedereen zo hierover. Maar middels het krantenartikel zijn we aanwezig bij een vergadering van de Apologische Vereeniging Petrus Canisius die op dat moment bijeen komt in Den Bosch. En devotieprentjes is één van de agendapunten.
Valsche mystiek
Kapelaan Boogmans heeft zelfs een “gruwelkamer van devotieprentjes" aangelegd en besprak aan de hand hiervan deze "smaak- en godsvruchtbedervende dingen", aldus de krant. “Sommige prentjes prediken ketterij, andere een valsche mystiek of een valsche godsvrucht. Hierbij komen nog de flauwe, laffe bijschriften.” Kortom, we hebben hier te maken met “valsche smaak en weeldezucht” want de jeugd van tegenwoordig is niet meer tevreden met een eenvoudige houtsnee bij de eerste Heilige Communie, zo wordt opgetekend door de journalist.
Goede prentjes
Paters en professoren gaan vervolgens met elkaar in discussie wat nu foute en goede prentjes zijn, want die laatsten zijn er óók. Echte eenduidigheid welke prentjes nu wel goedkeuring kunnen wegdragen, lijkt te ontbreken. Laten we dan maar kijken naar de mooie prentjes die onderzoeker Wim Jaegers naar ons opstuurde. Want daar zien we de essentie zoals zoveel mensen dat hebben ervaren: een blijvende herinnering aan een belangrijke gebeurtenis binnen de kerk.
 |  |
 |  |
 |  |
 |  |
 |
 |
