In het begin van de negentiende eeuw kon je Achtmaal nog nauwelijks een dorp noemen. Verspreid over het gebied waar het plaatsje tegenwoordig ligt, stonden zo’n zeventig huizen. Pas in de tweede helft van de negentiende eeuw begon zich een dorpje te vormen.
De inwoners drongen er bij de bisschop op aan dat ze een eigen kerk zouden krijgen. De tocht naar Zundert over de onverharde wegen was lang en moeizaam. Maar de pastoor van Zundert lag dwars: minder parochianen betekende ook minder inkomsten voor zijn kerk. Die pastoor moet nogal een formidabele figuur zijn geweest, want de bisschop wachtte tot hij dood was om de parochie Achtmaal af te scheiden van Zundert. Dat gebeurde in 1862.
Aanvankelijk kerkten ze in een noodkerk aan de Van Lanschotstraat 2b, maar al in 1863 hadden ze een eigen kerk waar ze zelf meer dan ƒ 3.000,- aan hadden bijgedragen. Architect P. Soffers ontwierp de kerk in Waterstaatsstijl.
Om in het onderhoud te voorzien kreeg de kerk ook nog een reliek van de H. Cornelius. Dat trok veel bedevaartgangers naar het dorp die het nodige geld aan de kerk gaven.
Nu ligt de kerk aan de Pastoor De Bakkerstraat, genoemd naar de eerste pastoor van Achtmaal. Hij kwam op voor de belangen van de eenvoudige boerenbevolking en zorgde ervoor dat het dorp eindelijk eens een fatsoenlijke steenweg kreeg als verbinding met Zundert. De inwoners van Achtmaal gebruikten deze weg niet om naar de kerk in Zundert te gaan. Ze bleven in hun eigen dorp kerken en toen het dorp groeide werd de kerk te klein. In 1925 en 1968 is ze nog vergroot, zodat er van de oorspronkelijke kerk niet veel meer te zien is.
De kerk was het middelpunt van de parochie. Een plek van bezinning, bijpraten over alledaagse dingen en natuurlijk deelname aan de heilige mis. Om alles in goede banen te leiden was er de pastoor. Midden jaren vijftig was dat pastoor J.P.B.C. van Horsigh. Hieronder zien we hem op de foto tijdens een feestelijke bijeenkomst in Achtmaal. Herken je hem nog? In de Piusalmanak staat dat hij in maart 1945 de parochie onder zijn hoede kreeg. Hij droeg zorg voor het zieleheil van de parochianen tot in 1963. Dat jaar werd pastoor J. Verdurmen ingehaald in Achtmaal.
