De band tussen Deurne en de H. Willibrord is al heel oud. Een Frankische grootgrondbezitter schonk in 721 grote stukken grond rond Deurne aan de heilige. Er stond toen mogelijk al een kerk, maar daarvoor ontbreken harde bewijzen.
Maar dat de kerk van Deurne een lange geschiedenis heeft, bleek in 1961 toen onder de huidige kerk resten van een kerkgebouw uit de tiende eeuw werden gevonden. De resten bestonden uit natuursteen, een harder bewijs is er niet. Bovendien was het in die tijd een bijzonder kostbaar materiaal. In een tijd waarin de meeste kerken in Brabant nog van hout waren, had Deurne er al een van steen.
De huidige kerk is groter en dateert uit de veertiende eeuw. Van de vijftiende eeuw dateert het fraaie koor, dat zijn weerga in Nederland bijna niet kent.
Er is in de loop der eeuwen behoorlijk wat aan de kerk veranderd. Bij de restauratie door Pierre Cuypers, tussen 1881 en 1884, stortte het middeleeuwse gewelf van het middenschip zelfs in. Toch kunnen we deze kerk nog steeds beschouwen als middeleeuws en hij is dan ook een rijksmonument.
Al die parochianen moesten natuurlijk ook een beetje in het gareel gehouden worden. Hun zieleheil stond immers op het spel! Natuurlijk waren mijnheer pastoor en zijn kapelaans de aangewezen personen om dat allemaal in goede banen te leiden.
Kun je je nog herinneren hoe dat toen ging Deurne? Hoe waren deze mannen nou eigenlijk in de omgang? Denk bijvoorbeeld aan pastoor J.P. van Dinter. Hij ging in 1945 aan de slag in de Willibrorduskerk en verzorgde daar vervolgens ook in de jaren zestig nog de heilige mis. Misschien dat je ook nog wel enkele kapelaans weet te noemen. Denk bijvoorbeeld aan de kapelaans J. de Nijs en L. Meijers, die de pastoor in de jaren vijftig in zijn taken ondersteunden. Je kunt hieronder al je verhalen met ons delen!
