Voor zijn boek "Weet je nog….. Nostalgische herinneringen over het leven in Heusden" (2009) interviewde Arie (Broer) Bax diverse inwoners van Heusden. Maar ook zijn eigen herinneringen schreef hij op. Zoals aan de zeilvereniging en de invloed van de zeilers op zijn kledingkeuze.
Lid zijn van de zeilvereniging gaf status. De leden behoorden min of meer tot de bovenlaag van de bevolking van de stad. De steiger van de Zeilvereniging in de haven had op de jeugd in die jaren een bijzondere aantrekkingskracht, maar was verboden gebied. Hij was afgesloten met een ijzeren hek. Dat was niet zo’n probleem, want met enige moeite konden zij toch op de steiger komen. Als zij op de steiger gesnapt werden dan was er geen vlucht mogelijk. Het minste wat hen kon overkomen was een schrobbering, maar er werden ook wel minder aangename middelen toegepast.
De zeilwedstrijden die geregeld in Heusden op de Maas werden gehouden en waarbij de zeilers in de haven aan de steiger van de zeilclub de dag voor de wedstrijd afmeerden, vielen niet bij alle bewoners van Heusden in de smaak. De uitermate modern geklede zeilers waren bij het protestante deel van de Heusdenaren niet erg geliefd. Zij werden mede door hun, voor die tijd, opzichtige en veelkleurige kleding met een beetje vies gezicht jachtjesmensen genoemd. De schrijver vond als tiener de moderne wijze van kleden van de zeilers geweldig. Hierover is een kleine anekdote te vertellen.
Moeders wil bleek wet
Op een bepaald moment moest ik met mijn moeder mee naar Den Bosch om nieuwe kleren te gaan kopen. Ik kreeg haar daarbij zover dat ik zelfstandig de inkopen mocht doen. Ik kocht een blauwe spijkerbroek, een rood met wit gestreept shirt en een paar blauw met wit gekleurde gymschoenen. Toen ik mijn inkopen had gedaan, stapte ik weer in de bus naar huis. Thuis gekomen trok ik mijn nieuwe kleding aan en ging vol trots de straat op. Kort nadat mijn moeder ook was thuisgekomen, werd zij al door buitenstaanders geïnformeerd over mijn nieuwe outfit. Haar werd gezegd dat ze mij op straat hadden zien lopen en dat ze eerst dachten dat ik een van de jachtjesmensen was. Toen ik later thuis kwam was het feest. Mij werd verboden om mij in die kleding nog eens op straat te vertonen.
Ik liet de storm over mij heen gaan en nam mij voor de kleren te blijven dragen. Ik vergiste mij echter in de inventiviteit van mijn moeder. Zij stopte mijn nieuwe broek en shirt op wasdag in de wasketel en liet deze extra lang koken. Het resultaat was dat mijn broek en shirt zodanig waren gekrompen en verbleekt dat ik ze met geen mogelijkheid meer kon dragen. Ik was razend maar er was niets meer aan te veranderen. De blauw met witte schoenen bewerkte moeder rijkelijk met chloor waardoor er van de kleuren ook niets meer over bleef. Het was volgens mijn moeder de eerste maar ook de laatste keer dat ik zelf kleren mocht gaan kopen. Ja waarde lezer, in die tijd was moeders wil nog wet!
Uit: Broer Bax, Weet je nog….. Nostalgische herinneringen over het leven in Heusden. Verteld door en over hen die er werden geboren (2009), pp. 192-193
De tekst van dit artikel is gepubliceerd onder een CC BY-SA 4.0-licentie (opent in een nieuw tabblad). Voor de illustraties geldt de licentie die in het bijschrift is vermeld.