Het moet voor die tijd een enorm karwei zijn geweest. In 1886 is de bouw van de huidige Sint-Servatiuskerk in Westerhoven voltooid. De klokken en ook het uurwerk worden van de oude kerktoren overgebracht naar de nieuwe kerktoren.
Het uurwerk wordt gereviseerd en geplaatst op de nieuwe zolder boven het zangkoor. Dat uurwerk is een zevendaagse pendule met contragewichten. Die gewichten zakken steeds langzaam in de aan de epistelkant van de toren (aan de kant van de Kerkstraat) daarvoor gebouwde ruimte. Om het uurwerk op gang te houden, moet dat dus elke week worden opgewonden. Aan het uurwerk zit een grote slinger als kloksleutel. Daarmee worden de zware gewichten naar boven gehesen.
In mijn jeugdjaren is dat de taak van Piet Schellens. Piet is een fruitteler en woont op Loveren. Op de hoek van de Loverensedijk en de Provincialeweg heeft hij een boomgaard met allerlei soorten hoogstamfruit. Ook staan er aardbeien, zwarte, rode en kruisbessen(knoerzels). Met het plukken kan de jeugd bij hem een zakcentje verdienen.
Maar Piet Schellens is ook klokkenmaker. Dus het is logisch dat hij door het kerkbestuur wordt gevraagd om het wekelijke karwei van het opwinden van het torenuurwerk voor zijn rekening te nemen. Een klusje dat hij altijd met toewijding doet en vaak zijn de Westerhovense jongens daar ook getuige van.
Zodra de gezongen hoogmis uit is, snellen de jongens naar de deur van het zangkoor. Misschien hebben zij geluk en mogen dan met hem de toren in. Terwijl Piet Schellens de gewichten van het uurwerk opdraait, klimmen wij verder de toren in. Het doel is de klokkenzolder met zijn galmgaten. Vanaf die hoogte heb je een fenomenaal uitzicht over Westerhoven en de rest van Kempenland. Dat uitzicht boeit natuurlijk, maar bij de mee naar boven geklommen jongens is er veel meer interesse in de vogelnesten. Uiteraard nestelen er in de toren veel duiven, kauwen en kraaien, en meestal ook wat uiltjes. Dat zijn trofeeën. Immers het merendeel van de jongens heeft thuis een sierlijke tak waarop de vele (uitgeblazen) vogeleieren als jachttrofeeën worden gestoken. Maar de grootste uitdaging is om de eieren meteen als projectielen te gebruiken. Want beneden is het kerkplein rijkelijk gevuld met publiek. Na de hoogmis gaan de meeste mannen naar het café voor een partijtje biljart, een potje kaarten of met de handboog schieten. Maar velen van hen blijven nog even op het plein om de laatste nieuwtjes uit te wisselen. Vanuit de "galmgaten" heb je dus beneden een aantal prachtige "slachtoffers" voor de zojuist gevonden duiveneieren. De jongens in de toren hebben natuurlijk het grootste plezier als hun ei ook een "slachtoffer" raakt.
Die vreugde is vaak van korte duur. Piet Schellens heeft namelijk weer iedereen naar beneden gedirigeerd. En dan is het van belang om je zo snel mogelijk uit de voeten te maken. Boerenmensen hebben meestal ook grote handen. Als je daarmee een oplawaai krijgt, dan is het niet je beste dag.
Dan is het heel erg mis na de Hoogmis.
Dit verhaal verscheen eerder in dorpsblad de MikMak (opent in een nieuw tabblad) (15 april 2024).
