De vèrrekesblaos

Dè ons vèrreke nog nie op de leer hong, kwam umdè Hai de Slachter mi un bezetting in ‘t klòster laag, zudoende. Daorum moes ‘r iemes anders komme; mèrrege kwamp ie.

Ons moeder en ikke gonge ‘t vèrreke vur de lèste keer voeiere. Ons moeder din d’r wa romme bè (da din ze alleen de lèsten tijd, vur skon witte reuzels, zin ze) Ik goide d’r nog gaauw ‘n par èrrepelskelle beij. Ik ha mi ‘t vèrreke te doewn.

‘t Vèrreke ha honger, dè liejt ie heure ok. ‘t Ston mi zenne snuujt, krèk un stopkontakt, bove de rand van de koi te kwèèke. ‘t Voeier wier in d’n bak geschud en mee waar ‘t stil. ‘t Knoorze, slurrepe en smakke begos; zuiejt moge wellie an toffel nie.

De volgenden dag kwamp d’r unne slachter van de kante van Schijndel mi z’n transportfiets aachterum. Òk kwame d’r twee jong mènnekes mee, die moesen ‘t nog leere, geleuf ik.

’Hèdde ‘t watter al wèrrem’ , vroeg de slachter. ‘Heet watter zat, in de waskittel’, zin onze Vadder. Hij ha al unne musterd en un par flinke klippels verstòkt.

‘t Waar net of ‘t in den Handelsvriend ha gestaon, mèr d’r ware binnen enkele telle verskèjene jong öwt de buurt die vroege of ze de vèrrekesblaos zun mogen hebbe.

Hai de Slagter ha aander jaore aalt spierke getrokke mèr dizze slachter krabde ‘s onder zun pet. Hij praotte efkes mi die jong gallepers, die hij mee ha gebraocht en zin toen: ‘Die z’n neus int vèrreke z’n gat durft te stèke, mag de blaos hebbe’. De jong keke mekare an. Zu-iejt han ze nog noit geheurd. Peerke wier al mee wit rontelum z’n neus en zin dèttie ‘t nie wô doen. Henk dee niks liever ès mi de rommelpot rond gaon. Hij waar unne grote snoeper. Neeje, neeje, hij twijfelde nie. 'Slachter, ik dùrref da wel’, zin Henkie. ‘Goewd’, zin de slachter, ‘mèr uurst gao ik skiejte’.

Afijn, ‘t vèrreke wier uit de koi gehaold. De slachter skoot en daor laag ie, op de gruujn, hawtere staldeur. Dood, en stil ok. Uurst ha Henk nogal praots gehad, mèr naw waar ie toch arig stil, èvvel. ‘Wor blijfde mènneke’, riep de slachter. ‘Wilde die blaos nog, of nie?’ Henk knikte stillekes. ‘Vuruit mi de schuit. Laot mèr ‘s zien, dè ge wè durft. Ge doeget wel goewd hè, want ik kijk van kortenbè’. Henk gong op z’n kniejes zitte en de slachter hiel de vèrrekesstart umhog.

Henk boog vurover en staak z’n neus in ’t vèrreke z’n gat. Mar mee toen ie da din, zette een van diej klotjong, da mi dieje Skijndelse slachter meegekomme waar, zunne lèèrs hard op d’n buik van ons vèrreke. Ochèrrem, ’t leste öwt de vèrrekesdèrrem plofte in Henk z’n neus en gezicht. Iedereen die d’r bè ston, din host in z’n boks van ’t lage.

Henk din mee zènne roodbruine kop op höws an en ze vertelde nodderhand dèttie de uurste daag gin zin in ete ha gehad. Mèr toen ze ‘m vroege of ie de vèrrekesblaos nog wò zin ie: ‘Gère!!’

Noot van de redactie: Meer foto's over het slachten van varkens vind je in het digitale fotoalbum van de Heemkundekring Schijndel