Voor het scherpen van de tafelmessen gebruikten de meeste mensen vroeger de zoldertraptrede. Daar was immers het zand, de slijpstof, al aanwezig. Maar Vader had hiervoor een slijpplank bedacht, die hij de Wetplank noemde en die was gemaakt van een meter lange eikenhouten plank.
Het was een vast ritueel van hem om ‘s morgens op deze plank de tafelmessen te scherpen. Het gereedschap werd dan met een zijde op de keukentafel gelegd en de andere zijde hield Vader met de handgreep vast.
Op de plank was een bakje gespijkerd, gevuld met fijn zand dat was meegebracht uit de Bedafse Bergen, of met de gezeefde kolenas uit de kachellade (gezeefde as was heel geschikt schuurmateriaal).
Met het mes werd slijpsel uit bakje geschept en op de plank uitgestrooid, de korrels werden vastgehouden in de aangebrachte putjes van de plank. Door de op en neer gaande bewegingen van het mes op de plank werd het vlijmscherp, maar het ging ook gepaard met het nodige stof!
Aan Vader vroeg ik om ook een wetplank voor ons te maken. Toen die klaar was, kreeg ik er een stalen doosje van het merk Tjoklat bij, gevuld met gezeefde as uit de kachel. Vader was in de veronderstelling dat we de plank serieus gingen gebruiken, maar onze broodmessen waren kartelmessen!
Mijn vrouw en ik hadden echter voor deze nostalgische slijpplank een andere bestemming bedacht, voor in de huiskamer. We vroegen hem vervolgens drie plankjes te maken en te plaatsen op het slijpvlak van de plank. De plankjes dienden als schap, waarachter de in- en uitgaande post geplaatst kon worden. In het bakje onderaan was plaats voor de balpennen en potloden.
Mijn zus liet hierna een gebruikte wetplank ombouwen voor hetzelfde doel. Vader vond het een aardig idee om aan zijn bedacht gereedschap een andere wending te geven. Op de achterzijde van de wetplank beitelde hij, zoals gebruikelijk, zijn naam en de datum, mei 1969.
Met deze wetplank bewaren we een stukje geschiedenis van onze ouders én van onze jeugd, want ook mijn briefpost is inmiddels digitaal geworden! Alleen de gelegenheidspost zal nog wel even van papier blijven. De foto laat zien hoe Vader het broodmes op de wetplank scherpt, op de achtergrond zie je het gezellige zitje in ‘den herd’, onder de schouw.
Door het gereedschap te benoemen, te beschrijven en er een nieuwe bestemming aan te geven blijft het toch "behouden".