Het was voor vele een zware domper toen per 1 september 1974 de meeste zee-zenders stil waren gevallen door een aangenomen wet door de Nederlandse regering. Een bleef eigenwijs doorgaan : Mi Amigo (Belgisch) overdag en Caroline (Engelstalig) avond & nacht. Vanuit Breda bleef men met een blad het gebeuren rondom zowel voor als achter de schermen van radio ter zee als ter land weergeven.
Over zeezenders is al onzettend veel geschreven, zowel via allerlei kranten als andere bladen. Het meeste daaromtrent leek zich af te spelen in de provincies Noord- en Zuid- Holland. Maar natuurlijk is er ook de provincie Noord-Brabant bij betrokken geweest. Want ook daar werden ze goed beluisterd met name in het westelijk deel, omdat ze in het oostelijke doorgaans slecht(er) te ontvangen waren.
Na 1 september 1974 was het dus behoorlijk rustiger geworden op de middengolf. En menige fervente fan zocht heel de radio-schaal af naar nog iets van wat op een zeezender-piraat leek. En jawel, velen vonden dus nog Mi Amigo / Caroline. Omdat dit met name 's avonds slecht te ontvangen was en men doorgaans aan Hilversumse zenders niets aan vond, schoten de plaatselijke landpiraten als paddestoelen uit de grond. Doordat ik persoonlijk toch dat zeezender-avontuur spannender vond bleef ik die ene zoveel mogelijk beluisteren. En daar maakte men op een gegeven moment gewag van het feit dat er een blad in het leven was geroepen waarin je o.a. meer over deze zeezender, maar ook Veronica, achter het scherm [= Baffle ] te weten kon komen.
Dit blad had een adres te Breda, zoals op de envelop gedrukt staat. Ook ik was er dus lid van geworden en kreeg na een jaar lidmaatschap deze brief in 1977 met prachtig handschrift op de envelop. Het handschrift blijkt van een zekere Frans Schuurbiers te zijn (geweest). En een prachtige (historische) postzegel.
Dit dus in een tijd dat zeezender Veronica was gereduceerd tot de Veronica Omroep Organisatie, die toen recent 1 uurtje populaire popradio mocht brengen via Hilversum 3 op de vrijdagavond om 19.00 uur.