Dit is het verhaal van mijn moeder, die vrüger naar de kleuterschool in ’t oud Patronaatsgebouw ging. "Ons grootmoeder woonde in ’n woninkske dat stond waar nu de schoenenwinkel van Rijbroek is. Als de kinderen bloemen mee naar school brachten voor zuster Luciana, dan kregen die ’n prentje...
Ik had nooit geen bloemen meegebracht en zou toch graag ’n prentje hebben. Mijn grootmoeder had mooie floksen achter haar huisje staan en die ging ’s middags altijd slapen. Op ’n keer gingen ik en ’n vriendinneke weer ’s middags naar school en ging ik enkele floksen uit grootmoeders tuin plukken. En ik kreeg ook ’n prentje op school.
Maar de dag daarna verklapte ’t meisje wat ook had meegedaan, dat ik die stiekum bij grootmoeder had geplukt. En ik moest m’n zwaar verdiende prentje weer inleveren.
Nu gingen wij altijd met de kinderen in de rij van school naar huis tot aan de brouwerij (nu kapperszaak) en kwamen we dus langs ons grootmoeder waar we tussen de middag mochten eten. Die werd naar buiten geroepen.
Vervolgens moest ik op m’n blote knietjes op de weg knielen en vergiffenis vragen. M’n oudst broertje was al bij ons grootmoeder en die zei toen ook nog : "nou krijgt ze ook geen pudding, hè grootmoeder!" En die pudding was toen heel zeldzaam.
Opgeschreven door Dina de Bie-Van de Ven [waarschijnlijk eind jaren '80], uitgewerkt door Gerard de Bie.
