Waar is de tijd gebleven dat ik werd gebeld door mijn vrouw in paniek: "er zit een zwerm bijen in een bessenstruik bij mijn waslijn! Wat moet ik doen?!"
We schrijven 1972. Ze had Januske Witlox gebeld en die was er zo op zijn fietske, met een zes-raamskastje achterop. Janus bekeek de zwerm, zette het kastje eronder, deksel eraf, drie ramen erin, een keer flink geschud en het meeste van het volk met de koningin zat in het kastje. Tegen de tijd dat het donker was, kwam hij kijken. Er vloog geen enkele bij meer; alles zat in de kast. "Maar", sprak Janus, "ik heb een probleem. Ik heb er geen plaats voor. Wil jij hem? Dan kom je bij ons, bij de bijenvereniging en ga ik je het imkeren leren." Waarna mijn vraag was: "heeft de vereniging nog meer leden?" "Nou, die zijn snel geteld. Als jij erbij komt: twee! Jij en ik!"
Ik was blij met mijn kastje bijen. Ik stemde toe en leerde het imkersvak snel en elk jaar verdubbelde mijn kasten met bijen en werd ik een groot imker. Dit in tegensteling tot Janus die elk jaar minder bijen had. Zijn leeftijd en gezondheid lieten het niet meer toe.
Janus had een voorstel: "als we eens samengaan met een bijenvereniging uit de buurt? Ik weet zeker dat ze dat graag willen, want we hebben nog een rijkgevulde kas met 312 gulden. Als we daar eens lekker van uit eten gaan?" Bij mijn goedkeuring zou hij gelijk een afspraak maken bij ons in het dorp. "Dan kunnen, we als het moet en het gaat verkeerd, nog naar huis toe lopen."
De afspraak was komende zaterdag om 17.30u. Daar aangekomen, meldden we ons, waarna de bazin zei: "dan ga ik gelijk de kachel aanmaken in de zaal, neem maar alvast een borreltje." Na een kwartier kwam ze terug en vroeg waar de andere leden van de vereniging zijn. "Komen die niet?" Ik bevestigde dat we maar met zijn tweeën waren. "Oh, dan kan je wel hier in het cafetaria blijven zitten, want in de zaal hangt heel veel rook! Zeg maar wat je eten wil."
Een kaart was er niet in het cafetaria en dus bestelden we maar een portie friet en twee kroketten. Janus zat te genieten van zijn friet en vond dat het "beter smaakte als gebakken erpels" en vond dat er nog wel een frikandel speciaal bij kon met nog een glas bier, want bij die andere vereniging gaan ze niet met onze centen lachen! Ja, we namen het er goed van. We hadden samen flink gebuurt, waren beiden verzadigd en vroegen de rekening. Acht gulden twintig. "Hedde wel goed geteld?", vroeg Janus. "Nou, dan geef ik je een goede fooi" en drukte twaalf gulden in haar hand met de woorden: "dan is het mooi rond en ik ben het losse kleingeld ook kwijt."
Bij de nieuwe vereniging werden we welkom geheten en ze waren blij met ons, want het koolzaad kwam er aan en dat is zwaar werk. De dag dat we zouden gaan reizen, werd Janus aangewezen om de gesloten kasten te wegen en bij terugkomst weer, maar dan in het veld van het koolzaad. Bij de volgende vergadering zou bekend gemaakt worden welke persoon het meeste koolzaad binnen gehaald had in 1982. Wij niet, maar ik zei zo langs mijn neus weg dat ik het volgende jaar mijn best zou doen om de eerste prijs te halen. Er werd hartelijk om gelachen!
Het koolzaadseizoen van 1983 volgde, de kasten werden klaargemaakt en weer gewogen door Janus met de voorzitter als controleur, ook op het koolzaad voordat de kasten weer naar huis werden gebracht. De voorzitter nam de weeglijst mee naar huis, op de volgende vergaderring zou de winnaar bekend gemaakt worden.
Dat gebeurde bij punt 3 van de vergadering. Het was muisstil. Een geroffel klonk en de voorzitter zei: "het is echt waar. De eerst prijs gaat dit jaar naar onze buurgemeente, naar een van de twee leden!" Dat was ik, want Janus zat in de jury om te wegen en had geen kast bijen meegegeven. Enkelen van de leden stonden op en riepen: "dit is partijdig, deze kasten moeten opnieuw gewogen en opengemaakt worden, want die knul kan er wel lood in gehangen hebben!"
Na de prijs overhandigd te hebben gekregen, smaakte mijn biertje hierdoor niet meer. Dit was geen fijne avond voor mij en ook de laatste keer dat ik meegegaan ben met hen naar het koolzaad.
Nog achttien jaar heb ik geïmkerd en zelfstandig gereisd naar diverse drachten, tot dat de jaren begonnen te tellen. Toen ben ook ik gestopt, net als mijn maat Janus. Hij was al vele jaren eerder gestopt, maar reisde zolang hij kon met me mee voor gezelligheid. Ik heb al mijn bijenspullen verkocht en de bijenhal die ik zelf had gezet, geschonken aan het klooster waar ik al die jaren met open armen was ontvangen.
De tekst van dit artikel is gepubliceerd onder een CC BY-SA 4.0-licentie. Voor de illustraties geldt de licentie die in het bijschrift is vermeld.