De luchten die boven Erp drijven,
wat men ons ook afneemt, zij blijven.
Komen en gaan hebben ruim baan,
trekken zich nergens wat van aan.
Groeiend grijze wolkenpartijen,
verdwalend in de dons der luchten,
stijgen, dalen, krimpen, dijen,
slechts de winden te duchten.
Dwarrelend deinzen mistige flarden,
plukken nevel als uit onzichtbare bron.
Vluchtend voor de schrale winden,
lossen op in het licht der zon.
Zoals het zwerk schuift,
dwalen mijn gedachten in de luwte,
de grazige weiden overheen.
Filosoferend over het verleden,
naar de einder en het zweem.
Wazige verten tot aan de horizon,
in het grote verre niets.
Nog even sta ik daar te mijmeren,
Draai me om en spring op mijn fiets.