Op elke Nieuwjaarsdag denk ik altijd even terug aan opa Theodorus Antonius Jansen (1897-1967). Oma en Opa Jansen en hun inwonende dochter Marie en zoon Toon (destijds veertigers en beiden gescheiden) waren onze buren van nr. 10. Het waren aardige mensen. Een voetbal in de tuin was nooit een drama.
Opa en Oma Jansen werden destijds flink verwend door hun kinderen. Met Pasen werd elk jaar een grote mand met luxe grote chocolade-eieren en een nog grote kleurige kip naar binnen gedragen. Met de Kerstdagen was de woonkamer gevuld met een flinke kerstboom en prachtige kerstballen en mooie kleurige verlichting. Het gras in de voor- en achtertuin was het hele jaar door keurig kort gemaaid. De borderranden waren strak geknipt. Groener dan het gras van Toon vond je nergens! De ramen binnen en buiten werden door Marie wekelijks tot in perfectie gewassen. Buren die je dus graag naast je ziet wonen.
Niets leek het geluk van deze familie in de weg te staan. Nieuwjaarsdag 1967 zou alles veranderen. Het was in mijn herinnering een koude maar zonnige dag. Het oude jaar was in familiekring geëindigd. Het nieuwe jaar met vuurwerk gestart. De volgende ochtend: uitslapen en wat later ontbijten met luxe broodjes en kerstbrood. Meestal werden wij op Nieuwjaarsdag verrast met (al dan niet aangekondigd) familiebezoek van een of meerdere ooms en tantes. Of dat dit jaar ook zo was herinner ik mij niet meer. Wat ik mij nog wel herinner is Toon, die aanbelde en in tranen aan de voordeur kwam zeggen dat Opa Jansen was aangereden. Nee toch?
Opa Jansen was nog fit voor zijn leeftijd. Hij fietste in de middag van de 1e januari (zoals elk jaar) even alleen naar familie elders in 's-Hertogenbosch om “Nieuwjaar te zeggen”. Ik weet nog dat “Nieuwjaar wensen of Nieuwjaar zeggen” ook in mijn familie en in onze straat destijds gebruikelijk was. Bij het oversteken van de Aartshertogenlaan in Den Bosch ging het mis. Opa Jansen werd geschept door een auto en overleed kort daarna aan zijn verwondingen. Een mooie zonnige nieuwjaarsdag was plots gitzwart voor Oma Jansen, de kinderen en ieder in hun familiekring en directe omgeving. Ook voor ons was de stemming die dag en daaropvolgende dagen bedrukt. Opa Jansen, plots overleden: vreselijk nieuws.
Hoe het verder tot de dag van de begrafenis is verlopen is mij als kind ontgaan. Ook het antwoord op de schuldvraag van het ongeluk heb ik nooit vernomen. Ik denk dat ook de chauffeur van de betrokken auto elke nieuwjaarsdag dit noodlottige ongeval even in gedachten heeft of had.
Oma Jansen en de kinderen Toon en Marie zijn inmiddels overleden. Opa Jansen blijft echter in mijn herinnering voortleven.
De tekst van dit artikel is gepubliceerd onder een CC BY-SA 4.0-licentie (opent in een nieuw tabblad). Voor de illustraties geldt de licentie die in het bijschrift is vermeld.