Bij intreding in een kloosterorde werd je postulant (proeftijd) voor minimaal 3 maanden. Daarna volgde, gekleed in toog, een noviciaat van twee jaar, waarna de Kleine Gelofte werd afgelegd. Na deze eed droegen de broeders op de toog een bloedrood koord (voor fraters een sjerp), dat scherp aftekende op de zwarte ondergrond.
Na de Kleine Gelofte volgde een periode van vijf jaar tot de Grote Gelofte. Dan ontving je het Missiekruis en later een benoeming voor de Missie. Mijn broer Marinus vroeg een groter formaat (16,5 cm lang) Missiekruis. Dan volgde een stageperiode; voor mijn broer was dat in het Missiehuis de ‘Rooij Pannen’ in Tilburg, vervolgens in Londen en Durham o.a. om de Engelse taal te leren. Het klooster de Rooij Pannen moest destijds wijken voor de ringweg, alleen de naam is nog overgebleven.
 |  |
Op 15 augustus 1956 had het klooster van Mill Hill, gelegen op een prachtig landgoed Johannahoeve in Oosterbeek, het hele gezin uitgenodigd. Onder de Plechtige Hoogmis legden broeders na het Evangelie de eed af voor de Kleine of Grote Gelofte. De laatsten ontvingen tevens het Missiekruis. Tijdens stille momenten hoorde je op de achtergrond het geluid van passerende treinen. Na de Plechtige Hoogmis was er een uitgebreide koffietafel in de graanschuur. Aangezien Mill Hill een Engelse missiecongregatie was, was er bij de koffie natuurlijk altijd cake.
Een week eerder was ik opgeroepen om het land te dienen. Door een communicatiefout was er geen verlof geregeld, waardoor ik jammer genoeg de viering niet kon meemaken. Het daarop volgende weekend kreeg ik de gelegenheid om thuis bij familie en kennissen aanwezig te zijn.
Alleen R.K. ingeschreven militairen draaiden op 15 augustus zondagsdienst, in het bedrijfsleven had de werknemer als familielid recht op een betaalde dag voor het bijwonen van deze gelofte.
Jaren later ontving dezelfde broer in Wijchen tijdens een Misviering nogmaals een Missiekruis, nu uit handen van Mgr. Bekkers, doch dat is tijdens de vlucht voor de rebellen in Congo in de zestiger jaren verloren geraakt. Bij het Rijk telden tropenjaren dubbel en ging je dus eerder met pensioen, maar een missionaris werkt door tot aan zijn dood; mijn broer is in 2008 gedwongen teruggekeerd uit Congo.
Op zondag 17 juli as. worden in het klooster van Oosterbeek de jubilea van drie Diamanten jubilarissen gevierd, waarbij wéér het gehele gezin is uitgenodigd. Van de vijf broeders die in 1956 het Missiekruis ontvingen leeft alleen mijn broer nog; samen met twee fraters vieren zij de gebeurtenis. De kleding die ze dragen is aangepast: zij dragen op de linker revers een speldkruisje.
De jaren van het kloosterleven tellen pas vanaf de Kleine Gelofte en dat vond moeke niet eerlijk: voor haar begon het op de dág dat zij thuis afscheid moest nemen van haar zoons, respectievelijk op 14 februari 1948 en een jaar later op 27 april 1949.
