In de tijd dat er nog amper een radio was in ons dorp en men van televisie nog nooit gehoord had, kuierden de mensen voor de gezelligheid na het avondeten nogal eens naar de buren om een praatje te maken en de laatste nieuwtjes te horen.
De grote favoriet van mijn vader, die bij de molen woonde, was buurman Hubert de Schoenmaker in de Molenstraat in Beers. Hubert kon de prachtigste verhalen vertellen; bij hem was het altijd een zoete inval en iedereen was er welkom.In de zomerdag ging men daar eenvoudig door de voordeur naar binnen, pakte er een keukenstoel en nam dan buiten plaats bij de anderen tegen de voorgevel van het huis.
Buurman Haske de Smid behoorde ook tot de vaste kern en Haske stond erom bekend dat hij altijd in was voor een grap. Op een avond kwam Haske in de schemering aangewandeld. Hubert zei: ‘O, doar kumpt De Smid an, teminste ik geleuf wel det-ie ut is.’ ‘Jaja, dè is-ie,’ zei de rest, ’ut is wel hôst donker, mar wej zien um ôk.’
Haske liep het paadje af naar de voordeur, zei vriendelijk ‘goeienaovend minse’, en ging naar binnen om een stoel te pakken. Maar Haske kwam dit keer niet met zijn stoel naar buiten. Hij maakte pontificaal de voordeur dicht, deed het slot erop en stak de petroleumlamp aan. Iedereen keek stom van verbazing naar binnen wat er nou toch gaande was.
Onverstoorbaar pakte Haske de koekenpan, deed er boter in, sneed wat brood en ging op zijn dooie gemak aan het fornuis eieren staan bakken. Vervolgens ging hij zonder op of om te zien aan de keukentafel alles tot de laatste kruimel lekker op zitten eten, terwijl de hele buurt sprakeloos en Hubert machteloos toekeek.
Het verhaal gaat dat hij nadien toch wel een paar weekjes niet in de buurt van Hubert gesignaleerd is…
