Er hangt een flinke bokkenlucht bij Kasteel de Strijdhoef in Udenhout. Buren en personeel leven in onmin met de kasteelbewoners, de familie van Guillaume Lemire. Vooral zijn vrouw, de in het Belgische Mons geboren Clothilde Lemire-Dincq, maakt het er niet gezelliger op.
Op het kasteel heeft Clothilde de regie, maar ook buiten ontgaat haar niets. Ze stoort zich erg aan vele dingen rond het kasteel. Zo had ze er bezwaar tegen dat een bewoner van de boerderijwoningen van het kasteel een paar emmertjes gier hadden geschept uit HUN gezamenlijke beerput van HUN woonhuis om bij de rabarber te doen. Dit mocht niet, want deze mest behoorde toe aan de kasteeltuin van het kasteel, vond Clothilde!
Ze stoort zich ook aan de kinderen van het personeel die bij het kasteel wonen. Zo kan ze niet velen dat de kinderen van de boerderij van het kasteel in de laan spelen, lopen of fietsen, of een valappeltje uit de boomgaard van het kasteel achter hun huis meenemen als ze naar school gaan. Dat laatste had Clothilde gezien en de ergernis liep zo hoog op dat vader Antoon Heesels, de tuinman, ontslag kreeg en de bedrijfswoning van het kasteel moest verlaten met zijn kinderen, omdat hij partij trok voor zijn negen kinderen!
Ook ergerde ze zich omdat de kinderen, als ze naar school liepen, het Kasteeldreefje parallel aan de Schoorstraat en de akker gebruikten. Dit was veiliger en er werd praktisch nauwelijks nog gebruik van gemaakt. Zelf maakten de Lemires ook weinig gebruik van het Kasteeldreefje, omdat het bijna dichtgegroeid en dus te smal was. Om te verhinderen dat de kinderen er toch doorheen liepen, werd er op het einde van het dreefje een poortje geplaatst (zonder slot), doch dit hielp niet om de kinderen op afstand te houden. Ze vonden het wel een leuk poortje!
Het Kasteeldreefje loopt geheel langs de akker van burgemeester Joseph van Iersel. Hierover kreeg Van Iersel weer onenigheid met Guillaume Lemire, omdat Guillaume op deze akker jaagde. Dit vond Van Iersel te dicht bij zijn burgemeesterswoning en het in schotbereik van zijn kinderen. Daarom wilde hij de jacht hier verhinderen en diende hiertegen een protest in. Hij vond het veel te gevaarlijk! Dit was tegen het zere been van Guillaume. Als antwoord liet hij een hevig stinkende bokkenstal plaatsen ver van het kasteel, maar nabij het einde van de dreef voor aan de ingang en vlak langs de inrit van de woning van de burgemeester! Op de bokkenstal was de mededeling geplaatst dat de inwoners van Udenhout hier gratis hun geiten konden brengen, zodat ze later gedekt weer opgehaald konden worden en de inwoners er thuis geen stank van hadden!
Heel Udenhout volgden deze onenigheden en meningsverschillen van de burgemeester met Guillaume Lemire en zijn vrouw Clothilde en zorgde dat ze ver van de stank vandaan bleven! De meningsverschillen over het dreefje en de akker losten jaren later op toen de familie Van Iersel de grond verkocht voor het bouwen van Huize Vincentius. Maar het Kasteeldreefje bleef nog tot 1946 bestaan. Toen verkocht de familie Leo Lemire het aan Vincentius en kwam het hele perceel tot aan de weg op tien hectare. Het werd de voortuin van Huize Vincentius en werd vol gezet met rododendrons. Dit is nog steeds een prachtig gezicht als je er langs rijdt.
Vermoedelijk is er in het verleden weleens iets meer aan de hand geweest met de burgemeester en Guillaume Lemire, want Tineske Ven schreef hierover in een plaatselijk blad een gedichtje dat vele inwoners en geitenfokkers zich nog wel kunnen herinneren:
Kom burgers zendt uw geiten
Den oude bok staat er voor klaar
De jongen is niet minder
`t is een rood exemplaar!
In 1926 stierf Guillaume en nam zoon Leo met zijn vrouw Maria Claessen het beheer van De Strijdhoef over. Vanaf toen veranderde de hele sfeer bij het kasteel.
