Bij ons in de huiskamer stond meer dan 20 jaar lang een foto van Herman de Man. Maar waarom eigenlijk?
Er is een foto van mijn vader, Jacques van der Meulen, met achter zich een foto van de schrijver, die eigenlijk Salomon Herman Hamburger heette. Herman de Man was zijn pseudoniem.
Al gauw leverde de rouwadvertentie duidelijkheid. Ook kwam ik het in 1999 uitgegeven boek van biograaf Gé Vaartjes tegen die in Boskoop woont.[1] Die had dat geschreven op verzoek van Hermans dochter Marietje.
Hermans vrouw en vijf van zijn kinderen waren in de oorlog vermoord. De puzzelstukjes vielen op hun plaats. Herman de Man heeft mijn vader na de oorlog opgezocht, die hij kende omdat hij als journalist de rally van Monte Carlo verslagen had.
Herman kreeg tijdelijk onderdak bij ons thuis, werd mededirecteur van de A.R.O. en betrok een kleine woning op 300 meter loopafstand van de zaak. Vader en hij kwamen tot het plan een NV te stichten, gericht op import van Engelse auto’s en motoren. De Mans kennis van het Engelse milieu en relaties die hij in Engeland had opgedaan hebben hierbij een belangrijke rol gespeeld. Herman was heel blij met die baan, meldde hij zijn dochter, want hij kreeg een vast salaris. Hij was geregeld op reis om bij fabrieken en grossiers onderdelen te bemachtigen om “de eindeloze rijen leger-Nortons", die in Eindhoven in grote hangars stonden, weer rijklaar te maken en 10 december 1945 werd de vennootschap officieel opgericht.
Zijn laatste reis eindigde 14 november 1946. Toen is het vliegtuig met Herman tijdens de landing neergestort op Schiphol. Het bericht dat wij als kinderen meekregen was vreselijk. Dit heb ik ook altijd onthouden, net als de drukke condoleance bij ons thuis. Met mijn broertje Frank heb ik zelfs appeltjes mogen ophalen, samen in een trapauto over de grote weg. Wij zijn zeker gevolgd maar we voelden ons groots vanwege het vertrouwen.
Noot
[1] Gé Vaartjes (1999) Herman de Man. Een biografie, uitg. Aspekt, Soesterberg ISBN 90-75323-41-7