Op Facebook staat een mooie foto van Kees Beukers. De aanleiding is de uitreiking van een jubileumboek over de geschiedenis van zijn succesvolle schadeherstelbedrijven. In het boek staat ook een foto van Herman Hoppenbrouwers. Waarschijnlijk is die genomen, kort na zijn bijna dodelijk ongeluk. Maar daarover straks meer.
De familie Hoppenbrouwers woont in de Westerhovense Dorpstraat. Het is een heel groot gezin. Maar liefst dertien kinderen, van wie elf jongens en twee meisjes. Moeder Anneke is weliswaar klein van stuk, maar heeft een groot hart. Zij runt met vaardige hand het grote huishouden. Vader Jan is een erudiete en belezen man. Hij is een buitengewoon natuurliefhebber en draagt vanzelfsprekend ook veel van zijn kennis aan de kinderen over.
Het ultieme voorbeeld daarvan is zoon Frans. Die wordt vermaard om zijn talrijke artikelen over met name de Kempische flora en fauna, maar uiteindelijk vooral als schrijver en dichter.
Het is dan ook geen wonder dat alle jongens van Hoppenbrouwers al op heel jonge leeftijd de bossen en velden intrekken, om de geheimen van moeder natuur te ontdekken.
Zij weten altijd als eersten, waar welk vogeltje zijn nestje heeft gebouwd en hoeveel eitjes er al in liggen. Of het nu de mussen zijn of de zwaluwen op de boerenerven, of de minder voorkomende koekoek en nachtegaal, zij weten ongelooflijke snel al die nestjes te traceren.
Herman is een wat onrustig type. Daarom zoekt hij vaak de rust van de natuur op. Tijdens een van zijn vele ontdekkingstochten heeft hij een eekhoorn met jongen gelokaliseerd. Nauwlettend wordt het nestje in de gaten gehouden, want hij heeft een plannetje.
In onze jeugd, is er uiteraard nog geen sprake van zoiets als een statussymbool van een i-phone. Maar als je een eekhoorntje hebt, dan heb je het bij de Westerhovense jongeren wel gemaakt. Meestal is voor het diertje een prachtige volière gemaakt met daarin een rad. Dat wordt veelal van een oud fietswiel gemaakt. Het beestje kan daarin naar hartenlust rennen.
En Hermans plannetje is om thuis ook een eekhoorntje te gaan houden.
Op een van zijn vele zwerftochten ontdekt hij in een dennenboom in de "vurste maast" een eekhoornnest. Uiterst geconcentreerd klimt onze jonge jager naar het nest. Ja, gelukkig, prijs!
In het nest liggen twee piepkleine eekhoorntjes. Ze zijn nog nagenoeg naakt.
Bijna dagelijks houdt de jonge Herman het nest nauwlettend in de gaten. Aan het gedrag van de eekhoorn ouders, kan hij de groei en ontwikkeling van de jongen volgen.
Op een dag ziet hij een van de jongen nieuwsgierig over de rand van het nest de wijde wereld in gluren. Dat is het moment, waarop hij al een tijdje heeft gewacht.
Zijn korte broek is eigenlijk helemaal niet geschikt om in de weerbarstige dennenboom te klimmen. Maar zo'n uitgelezen kans krijgt hij niet gauw meer. Uiterst behoedzaam en stil begint hij aan zijn klimtocht.
Voorzichtig steekt hij zijn hand in het nest. Triomfantelijk pakt hij het eerste jong en verbergt het in zijn bloes. Het tweede jong zal Herman bijna noodlottig worden. Het beestje heeft immers duidelijk geen zin in een toekomst in gevangenschap. Het bijt zijn ontvoerder dus ferm in zijn hand. In een reflex trekt die zijn hand terug en dat is een kardinale fout. Hij verliest zijn houvast en zijn evenwicht.
Hij valt uit de boom. Daarbij heeft hij de pech dat een van zijn blote benen deels achter een afgebroken tak blijft haken. Zijn val veroorzaakt daardoor een enorme wond. Vanaf zijn lies tot aan zijn enkel ligt zijn been open. Het bloed gutst eruit. Tot overmaat van ramp, ontsnapt ook nog het andere eekhoorntje.
Nog versuft van zijn val, realiseert Herman, dat hij een serieus probleem heeft. Naar huis, en wel zo rap als zijn zwaar gewonde been dat toelaat.
Gelukkig komt er uit een onverwachte hoek hulp. Ook Nard Daris is daar in de buurt. Hij bindt juist een grote jutezak vol met vers gesneden gras en ganzentongen achter op zijn fiets. Hij houdt konijnen en die moeten ook op tijd eten.
In zijn ooghoek ziet Nard de zwaar gewonde jongen strompelen en bewusteloos ineenzakken. Nard ontfermt zich over hem. Hij legt hem op de volle jute zak en, zo snel als zijn oude benen het toelaten, spoedt hij zich naar het dorp.
Op zijn luide hulpgeroep reageert Mien van Beek.
Zij is een gecertificeerde EHBO-ster en als zodanig fungeert zij in Westerhoven een beetje een plaatsvervangend huisarts. Dat is Herman zijn redding. Snel en vaardig legt zij een tourniquet aan en kan op die manier de bloedingen stelpen. Aan de toegesnelde dorpsgenoten geeft ze de opdracht om, met de grootst mogelijke spoed, een ambulance te laten komen.
Als onze hulpverleners vanuit de Beken de Provinciale weg bereiken, staat de ambulance al klaar. Hermans moeder is inmiddels ook gealarmeerd en slaat verontrust het tafereel gade. Ook zij stapt snel in de ambulance en met grote snelheid gaat het naar het Sint-Josephziekenhuis in Eindhoven.
Specialisten beginnen aan een ingewikkelde operatie die heel lang duurt. Niet alleen zijn vader, broers en zussen, maar ook de Westerhovense mensen wachten angstig en gespannen af. De avond is al gevallen, als eindelijk het verlossende bericht komt. Het levensgevaar is geweken.
Natuurlijk kost zijn herstel de nodige tijd, maar gelukkig zie we Herman weer in het straatbeeld en op onze speelplekken. Hij heeft dan weliswaar geen eekhoorntje, maar met zijn enorme litteken, maakt hij wel een "statement".
Als we in ons zwemparadijs in de Beekloop bij de "drie trepkes" gaan zwemmen, zien we zijn verwondingen. Vanaf zijn lies tot aan zijn enkel loopt een vuurrood en indrukwekkend litteken.
Met zo'n verwondingen maak je meer indruk, dan een mooi eekhoorntje in een volière. En aan de jacht op vogel eitjes doet hij ook niet meer mee. Dat laat hij voortaan maar aan zijn jongere broertjes over. Die zijn inmiddels rapper en leniger.
Dit verhaal verscheen eerder in dorpsblad de MikMak (opent in een nieuw tabblad) (1 september 2024).