De foto van het winkeltje van Lenders in de zomerspecial van de MooiBoxtelKrant riep bij mij veel herinneringen op. Ze zeggen altijd dat een foto meer zegt dan duizend woorden. Toch was het jammer dat er bij deze foto slechts summier iets bij stond. Daarom geeft ik hier mijn uitleg van wat er op die foto te zien is en wat er in die tijd gebeurde.
De foto van het winkeltje van Lenders in de zomerspecial van onze krant riep bij mij, en rondom mij op het bankje veel herinneringen op en maakte de tongen los. Ze zeggen altijd dat een foto meer zegt dan duizend woorden. Toch was het jammer dat er bij deze foto slechts summier iets bij stond. Daarom geeft ik hier mijn uitleg van wat er op die foto te zien is en wat er in die tijd gebeurde.
Op de buitenmuur op de winkel van Lenders zie je reclame van Van Nelle Koffie, daarnaast nog een reclame van peekoffie, surrogaatkoffie. Na de Tweede Wereldoorlog heerste er schaarste op allerlei gebied, ook voor de reclame in die tijd waren het moeilijke tijden. Adverteren in kranten was wegens papiertekort beperkt. Dus gingen de reclamemakers de straat op. Als er dan iemand aan de deur kwam met een reclamevoorstel tegen betaling werd al vlug toestemming gegeven. Deze koffiereclame was het begin van de reclameconcurrentie. Op het huis van Lenders staat één van de eerste tv-antennes, ze noemden dat een sprietje. In het huis rechts naast Lenders werd vistuigmateriaal verkocht in de huiskamer van Kivits. Het gordijn werd verschoven en diende als etalage. Tegenover Lenders was de bakkerij van Janus Heeren.
In 1960 werkte ik als kok op het Stationsplein in Boxtel in Hotel-restaurant Bekkers. Al het geld van Ad Bekkers was met de verbouwing besteed aan het restaurant en hotelkamers, de keuken was klein, de afwas werd toen nog met de hand gedaan, we hadden een Amerikaanse koelkast met van die bolle deuren, een fornuis, gaspitten en een vleessnijmachine.
Al vlug had ik uitgevonden dat bij Lenders de lekkerste kaas te vinden was, mooi gesneden op een kaashakker. Als de drukke lunch voorbij was en de keukenhulpen de keuken aan het schoonmaken waren, ging ik de wekelijkse bestelling betalen bij Lies en Dorien; we noemden haar ‘Door’.
Gespreksstof genoeg, de Smitse bar met al zijn rumoer binnen en buiten, Coba Tin, de voetbrug waar de jeugd zich vaak ophield met hun gevaarlijke capriolen. Harry van Boxtel met de drukke garage. Bartje Dankers met Corry. Een dergelijk winkeltje als Lenders had dezelfde functie als nu de supermarkt, je trof er altijd iemand uit de buurt. Zo ook Toon van de Laar, mijn duivenvriend. Hij woonde op de Parallelweg nummer 59. Toon kende ik al van mijn tijd in Eindhoven. Hij was ook lid van de sierduivenclub ‘Het Zuiden’ in die stad. Toon had maar één zoon: Sjef. De jongen was vaak ziek vanwege het vochtige huisje waarin ze woonden. Het toilet, ze noemde het ook wel ‘het huisje’, bestond uit een bruin houten pot voorzien van een plank met een gat erin. Bovenin de deur zat een klein hartje. Je kon de deur op slot doen met een klosje.
Ik vroeg hem: ‘Toon, hoe komde hier toch terecht?’ Hij vertelde me dat de huisjes eigenlijk bedoeld waren voor spoorwegpersoneel. Maar het NS-personeel uit Den Bosch ging liever terug naar huis als zij afgewerkt waren. ‘Maar ja Bert’, zei hij, ‘jullie wonen voor 10 gulden op de Baanderherenweg en wij hiervoor maar 2,50 gulden per week.’
Dit verhaal verscheen eerder in de MooiBoxtelKrant van 26 augustus 2020