Als ik in Rosmalen langs de A59 fiets, dan moet ik natuurlijk altijd even stoppen bij nr. 80 op de parallelweg. Daar loopt haaks op de weg een laantje van oude, versleten paardenkastanjes, waarvan sommige al het loodje hebben gelegd. In het midden een ver uitgesleten wandelpaadje, dat we vroeger het ‘Stokvislaantje’ noemden.
Vroeger kon je daar nog gemakkelijk met een paardenkoets doorheen. Hoe ik dat weet? Vanwege mijn herinneringen. In dat laantje stond namelijk aan de rechterkant een klein boerderijtje en daar woonde de ‘knecht’ van de familie Stokvis die voor het landgoed zorgde. Even verderop woonde de familie Stokvis zelf, in een prachtig landhuis.
Het was daar dat mijn moeder als 13-jarig meisje in de keuken de kokkin meehielp om de lekkerste gerechten klaar te maken. Mijn moeder zong altijd graag onder het werken, maar dat vond haar mevrouw niet gepast. Dan zei ze: “als je klaar bent, dan mag je op het heuveltje in het park gaan zingen.”
In de wintertijd verhuisde de hele boel naar de Verwerstraat in Den Bosch waar ook hun drukkerij stond. Ik weet nog dat de villa er stond en ben ook nog ooit bij die boer op bezoek geweest, ik denk in 1946.
En telkens als ik er nu langs kom, hoor ik in gedachten mijn moeder nog zingen: “Kleine Jantje was een kleuter, enigst kindje, zeer verwend (opent in een nieuw tabblad).”
Mevrouw Dina Stokvis-Waterreus, echtgenote van uitgever Petrus Stokvis, 29 april 1915. Fotograaf: Pierre Weijnen. Bron: Erfgoed ’s-Hertogenbosch, fotonr. 0007508 (opent in een nieuw tabblad).