Het was net na de oorlog, mijn schoenzolen waren stuk en er was geen geld om ze te laten maken bij de schoenlapper. Maar ik had een idee!
Bij Toon van Rooy de schoenmaker aangekomen vroeg ik of hij mijn schoenen wilde maken in ruil voor twee jongen konijntjes. Zijn antwoord was: “Zet de schoenen daar maar neer, dan zal ik er eens over nadenken. Dan zijn ze zaterdagmorgen klaar en kan je ze ophalen.”
Die dag was ik er al vroeg en zag mijn schoenen in het rek klaarstaan, maar op mijn vraag of hij er twee konijnen voor wilde hebben had ik nog geen antwoord gekregen. Daarom vroeg ik het nogmaals. “Nee jongen, het is goed bedoeld maar aan konijnen heb ik niets. Ik heb nu een vraag aan jou. Heb jij tijd om bij mij te komen werken? Dan mag je met mijn fiets schoenen ophalen en wegbrengen bij klanten in Udenhout. Dan ga je de deur langs en vraagt beleefd of dat ze schoenen of rubber laarzen te repareren hebben. Als dat zo is plak je een stickertje op de zool of hak waar het gerepareerd moet worden met de naam en adres. De laarzen is een ander geval, die kan ik alleen maar aan de zij of boven op de bovenkant vulkaniseren.”
Om vier uur kwam ik terug met twee volle zijtassen reparatie en hij was zo tevreden dat ik mijn schoenen zo mee naar huis kon nemen, maar wel met de vraag of ik nog vaker terug wilde komen.
De volgende zaterdag morgen was ik er weer en zat Toon met zijn vrouw aan de koffie. En terwijl ik van zijn vrouw ook een kop koffie kreeg zei ze: “Maar nu heb ik een vraag. Nu ik geen reparatie op hoef te gaan halen of wegbrengen ga ik mooi thuis werken. Ik heb namelijk een apparaat gekocht om ladders op te halen. En nu is mijn vraag, wil je ook voor mij bij klanten vragen of ze reparatie aan nylonkousen hebben? Ik vraag F 0,05 per ladder om ze op te halen en dan zijn ze weer als nieuw! En bij de eerste 25 ladders die ik op moet halen krijg je van mij een pakje sigaretten voor de moeite.” En om niet naar boven te hoeven liet ze aan mij de folder zien waaruit ze het apparaat besteld had. Dat zag er goed uit en ik sprak af reclame te maken!
Bij thuiskomst had ik weer mijn tassen vol schoenen reparatie en 38 nylons waarvan ladders opgehaald moesten worden; ik had mijn pakje sigaretten verdiend, de zaterdag was om en ik kon thuis niets meer doen. Maar mijn schoenen waren gerepareerd en betaald met mijn werk!
Mijn vader, die toen in die tijd nog tot zaterdags tot 14.30 uur moest werken, had mij thuis hard nodig: den hof moest gespit worden, de varkenskooi uitgemest, de roesten van de kippen schoongemaakt en het erf opgeharkt. Dus niet meer gaan karweien op zaterdag daar was geen tijd meer voor!
De schoenmaker vond het niet leuk dat ik geen tijd meer voor hem had, maar mijn vader zei: “Thuis gaat voor! “ En zijn vrouw bedankte mij, liet weten dat de reparatie van nylons een schot in de roos was. De klanten kwamen nu aan huis om de nylons en schoenen ter reparatie af te geven en zij hoefde niet meer van huis!