De hond in de pot vinden is een bekende uitdrukking. Maar soms ging het in werkelijkheid net iets anders en dan ging de hond er met de ketel vandoor. Eind jaren veertig werd het eten klaar gemaakt in gietijzeren ketels op de kolenkachel of op het met hout gestookt fornuis. Tijdens de maaltijd werd bij ons deze ketel, met een doorsnee van zo'n dertig centimeter, midden op de tafel gezet. Met z'n tienen zaten we er omheen.
We gebruikten slechts één bord voor de soep, aardappelen en pudding of pap, anders werd het een te grote afwas.Na afloop bleven er wel eens restjes in de ketel over en mocht Tommie, onze waakhond, de voorwas doen. Om het voor de hond gemakkelijk te maken, werd de ketel schuin tegen de muur geplaatst.
Dat ging vaak goed, maar eens verliep dat met een hachelijk avontuur. De hond ging zo te keer met de kookketel dat de hengsel ervan, die naar boven geplaatst was, naar beneden viel. Over de kop van het dier. De hond hoorde en voelde onraad en zette het op een lopen en nam de ketel om zijn nek mee. Wij werden erop attent maken door het lawaai van de ketel en vonden het een komisch gezicht.
Na het kolentijdperk werd de ketel gebruikt als bloemenketel. Truus gaf een flinke poetsbeurt aan de ketel, zowel uitwendig als inwendig, en hij glimt nu weer als nieuw. En de ketel is na zestig jaar weer terug op zijn oude plaats, op de Brabantse Plattebuis.
Op de foto zie je hoe de ketel stond, als Tommy de voorwas deed. Rechts van de ketel in de muur het schrobgat. Wanneer de vloer van de goeikamer geschrobd werd, verdween het schrobwater door dit gat naar buiten.