Wie in Westerhoven kent ze niet: de twee broers Jan en Toon Job? Hun familienaam is Van den Dungen, maar het hele dorp kent ze niet anders dan: Job. Wat ze naast de familienaam nog meer gemeenschappelijk hebben? Nou, ze hebben alle twee ook een kruidenierswinkeltje. Toon in het dorp. Daar kopen wij ons snoep en de rolletjes klappertjes voor onze speelgoedpistooltjes.
Jan zijn "gedoentje" staat op Loveren. Naast de boerderij van nonkel Door Hoeks staat een witgepleisterde dubbele woning. Aan de linkerkant daarvan woont mevrouw Loots, een coupeuse. In het rechtergedeelte heeft Jan zijn winkel annex woonhuis.
Elke zondag fietst onze Opa vanuit Eindhoven naar Westerhoven. Wij gaan hem altijd tegemoet, maar we mogen niet verder lopen dan tot aan het witte huis van Van Bokhoven op Braambos. Maar Opa is altijd sneller dan wij en staat bij het winkeltje van Jan Job al op ons te wachten. Om flink te kunnen uitdelen, heeft hij daar al een papieren zak vol "tum-tummetjes" gekocht.
De broers "Job" verschillen niet alleen uiterlijk van elkaar, maar vooral van karakter. Toon is een stille, enigszins verlegen en introverte mens. Jan daarentegen is echter goedlachs, vrolijk en extravert. Èn er is nog een verschil. Heel ongewoon voor die tijd, maar Jan heeft twee banen! Niet alleen is hij kruidenier, nee hij is ook de plaatselijke postbode!
Het officiële postkantoor is op de Provinciale weg, naast het cafe van "moeke" Bekkers. De rechterkant is het postkantoor en de linkerkant het woonhuis annex woonhuis van rijkswachtmeester Sins. Jan Bekkers is de man van het postkantoor. Op een prominente plek in zijn kantoortje hangt een indrukwekkende oorkonde als dank voor een zevenentwintigjarig dienstverband bij de PTT. Maar tien jaar later hangt die oorkonde er nog steeds en ook Jan zit nog steeds achter zijn loketje. Hij is zo verknocht aan zijn werk en met name aan het contact met de dorpsbewoners, dat hij van geen ophouden weet. Op zijn neus een karakteristiek "ziekenfondsbrilleke". Het heeft indrukwekkende bolle glazen. Je moet dus echt heel goede ogen hebben om door dat brilleke te kunnen kijken.
Achterin het postkantoortje staat een sorteertafel. Jan Job maakt daar altijd alle post bestelklaar, voordat hij met zijn ronde begint.
Vandaag de dag, mag je blij zijn, als je één keer in de twee dagen je post bezorgd krijgt! Maar niet bij Jan Job. Zijn service omvat het twee keer per dag bezorgen van de post! Èn die bezorgingen hebben een heel bijzonder karakter.
Het briefgeheim? Daar heeft Jan nog nooit van gehoord.
"Ge moet de groete van ullieje Frans hebbe" zegt hij tegen mijn moeder. Tegelijkertijd legt hij een lichtblauwe luchtpostbrief op de keukentafel. Die is overdadig gefrankeerd met Australische postzegels. Tegenover ons, bij "Leen van Nardte" geeft hij een briefkaart af met de mededeling: "Ullie Riek kumt volgende week". Om de daaropvolgende week een briefkaart af te geven met het bericht: "Ze kumt nie, ze is wa ziek". En zo maakt Jan iedereen deelgenoot van alle nieuws en correspondentie. Voor heel Westerhoven is Jan dan ook de brenger van al het nieuws, vooral het lokale. Hij is op de hoogte van alles wat speelt. Maar ja, Jan is dan ook nieuwsgierig.
Op een dag komt hij weer achterom en legt een bundeltje brieven op onze keukentafel. Daar wil hij toch het fijne van weten. In die tijd is Radio Luxemburg dè popzender voor de Europese jeugd. Met als hoofdsponsor de leverancier van "Elnet Satin haarproducten", wordt heel veel populaire muziek gedraaid. Maar ook veel quizzen en raadspelletjes. En dat leidt weer tot veel onderlinge correspondentie van de jeugd. Zodoende belandt er regelmatig een pakketje brieven bij ons thuis. Tot ergernis van Jan, geeft ons moeder geen krimp op al zijn nieuwsgierige vragen.
Vanwege zijn vrolijke karakter heeft de jeugd bij Jan toch een streepje. Vaak weet hij ze met wat extra snoep te verrassen. Maar soms is hij daarbij wat gemeen. De kinderen zitten in de kring op de grond te knikkeren. Alle aandacht is gericht op het potje met de knikkertjes. Jan kijkt met plezier naar het tafereel. Zijn ultieme grap is dan, om een handvol snoepjes midden in het knikkerpotje te gooien. Natuurlijk duiken onze knikkeraars daar onmiddellijk boven op. Het resultaat laat zich raden. Dat is een knokpartij om zowel het snoep, als om de knikkers. Want wat is van wie?
Lachend springt Jan op zijn fiets. Hij moet nog naar "de Haai", nieuws gaan brengen.
Dit verhaal verscheen eerder in dorpsblad de MikMak (opent in een nieuw tabblad) (juni 2024).