De kersenbomen staan weer in bloei. Ik denk terug aan Beloken Pasen, eind jaren veertig, als de boomgaard veranderde in een paradijs. In het weekend op visite naar mijn broers in het klooster, dat aanbod sloeg ik af. Want buiten schooltijd was het werken in de boomgaard. Nu had ik de gelegenheid om een volle zondag te genieten.
Genieten van het contrast van de omgeploegde grond, afstekend tegen het wit van de bloeiende bloesempracht, de geur op te snuiven van de nectar en het gezoem te horen van de bijen in den bogerd. Vele malen heb ik ons 'paradijs' bezocht.
Het duurde altijd maar kort. Al snel vielen de witte bloemblaadjes op de zwarte ondergrond, alsof het gesneeuwd had.
Op St. Marcus - 25 april - om 7 uur in de morgen vroeg op, voor het bijwonen van de processie voor de vruchten der aarde. Die werd gehouden in het buitengebied van Uden.
Enkele weken later, de Kruisdagen vóór Hemelvaart, drie dagen weer 's morgens meelopen in de processie. De H. Mis na afloop lieten we maar verstek gaan. Het loonde de moeite. Onze gebeden werden verhoord want de bomen waren tijdens de oogst overbeladen. De hoogstambomen waren minder vorstgevoelig dan de nu lage struiken. Maar het is allemaal voorbij, nostalgie. Maar één hoogstam kersenboomgaard is Uden weer rijk!