De Stichting Kinderpostzegels vreesde in 1992 voor een fiasco in de verkoop van dit jaarlijks terugkerende fenomeen voor het goede doel. Waarom? Als koper kon men niet meer vrijwillig de keus maken tussen óf alleen postzegels óf alleen kaarten.
Op die manier was men minimaal fl. 9,50 aan een pakje kwijt. Dat was voor mensen die er niet zoveel voor uit konden of wilden geven erg bezwaarlijk.
Met name de wat oudere generatie had bovendien nog altijd moeite met de eenmalige machtiging. Maar de extra kosten voor de acceptgirokaart gaven toch wel de doorslag.
Een zekere Rian Siderius-Kuis uit Sprang-Capelle sprak dan ook in een artikeltje in het Brabants Dagblad van dinsdag 6 oktober 1992 haar hoop uit, dat er in het volgende jaar beter over zou worden nagedacht.