De eerste keer dat de Marense Kooi wordt genoemd is in 1729. In dat jaar verleent de curator van Maren een volmacht om de kooi over te dragen aan een zekere Reinier Plenus. Blijkbaar bestond de kooi dus al voor die tijd. Uiteindelijk komt de kooi in handen van de familie Reuzer, die tot 1995 betrokken zijn geweest bij de kooi. Sindsdien draagt Natuurmonumenten zorg voor het gebied.
De Marense kooi is met zijn totale oppervlak van 6 hectare en een kooiplas van 1,1 hectare de grootste kooi in Noord-Brabant. In de loop van de achttiende eeuw kwam de kooi in handen van de Vughtse poeliersfamilie Gostelie, die generaties lang de kooi exploiteerde. In 1914 verkocht men de kooi aan Marius Reuser, uit een bekend kooikersgeslacht. Reuser leverde zijn eenden op contract aan Gostelie, die de eenden exporteerde naar Londen en Parijs.
Marius’ opvolger was zoon Piet, ook al een bevlogen kooiker. Diens dochter trouwde met Frans Wertenbroek die de Marense Kooi tot 1995 heeft uitgebaat. In dat jaar verkocht hij de kooi aan Brabant Water. In opdracht van de waterleidingmaatschappij zorgt Natuurmonumenten voor het beheer.
{Correctie, zie reactie]: Kooiker Theo van Mook pacht tegenwoordig de kooi van Brabant Water
Rond 2000 is de kooi grotendeels in oude luister hersteld. De vierde vangpijp, die pas na 1900 is aangelegd, waarschijnlijk door Reuser, is met schermen, een fuik en een vangkooi vangklaar gemaakt. Er is nog steeds een kooiker die staleenden houdt om, net als vroeger, te zorgen dat er veel 'vreemde vogels' naar de plas komen.
En dat gebeurt dan ook: er komen heel veel water- en weidevogels af op de rust binnen het afpalingsgebied om er te broeden. De rust binnen de kooicirkel wordt streng bewaakt door de kooiker. Alleen tegen de helikopters van Defensie kan hij niet op. Als die laag (minder dan tien meter) boven de plas komen hangen, zijn alle vogels gevlogen. Het enige wat de kooiker dan nog kan doen is een telefoontje naar de Vliegbasis Gilze-Rijen plegen.
