De Goirlese Watermolen, ook wel bekend als de Molen van De Visscher, was een watermolen op de Leij te Goirle. Hij lag aan de huidige Watermolenstraat. De eerste vermelding was in een oorkonde van 1331. De oudste bekende molenaar was “Aert die molner”; hij wordt genoemd in 1430.
Van 1473 tot 1533 was de koren- en oliemolen in handen van de familie Bac, een adellijk geslacht uit Goirle. Daarna was de molen tot de Franse Tijd meestal in het bezit van de heren van Goirle en Tilburg, al traden van 1623 tot 1712 ook particuliere molenaars als eigenaar op.
Toen in de Franse Tijd de heerlijkheden werden opgeheven, kwam de molen in bezit van de Goirlese familie De Visscher. Deze bezat ook de windmolen van Goirle en gebruikte de watermolen als reserve voor windstille dagen.
Gerardus Benedictus de Visscher was de laatste eigenaar die de molen draaiende hield. Op 28 januari 1903 verkocht hij het complex aan Johannes Botermans, steenfabrikant uit Gilze, bij wie hij schulden had. De molengebouwen bleven daarna nog jarenlang staan. In 1911 werden ze ingericht als magazijn en in 1917 was textielfabrikant Eduard van Puijenbroek de nieuwe eigenaar. Hij liet de voormalige watermolen slopen. Er bleef alleen nog enige jaren een schuurtje staan.
Ook de twee molenwielen, het stuwwiel en het spuiwiel, waren nog lang te zien. Het laatste, Molenwiel of Sluizewiel genaamd, werd geleidelijk opgenomen in de Leij. Dit riviertje werd echter rechtgetrokken. Het restant van het spuiwiel is tegenwoordig nog in gebruik als vijver in de tuin van de nabijgelegen Villa Anna. Op de plaats waar vroeger de molen stond is verder eigenlijk geen spoor meer overgebleven.
