Keent is bekend van het vliegveld. Het vliegveld van 1928 tot 1944. Na die periode van intensief gebruik werd het al snel verlaten, door ook overvloedig water. In publicaties en zelfs boeken word de historie uitvoerig beschreven. Het vliegveld was niet vergeten, maar wat speelde er zich af na het vliegveld, in dit gebied van naoorlogs dorp?
1955
Halverwege dit jaar heeft Hare Majesteit de Koningin Juliana een rede gehouden, waarin zij een pleidooi voerde voor de achtergebleven gebieden. Met deze gebieden werden streken buiten Europa bedoeld. Doch in 1955 telde ook Nederland achtergebleven gebieden. Eén daarvan was het dorp Keent, destijds behorende tot de gemeente Overasselt, dat van de oorlog tot 1958 vergeten was.
Kwaad
Wat was het kwaad? Dit lag in de omlegging in 1938 van de Maas, die hard nodig was en als initiatief de grootste lof verdient om de maasomgeving en - dorpen uit de klauwen van de Beersche Maas te halen. Maar Keent werd daarbij afgesloten van Balgoy. Een veer moest dus redding brengen. Het is er inderdaad gekomen. Maar in 1940 vloog het bij de inval van de Duitsers de lucht in en weer was de verbinding verbroken. In latere jaren is er nog een voetveer in de vaart geweest, maar uit economische reden is dit ook weer gestopt. De verbinding bleef beperkt tot een roeiboot met hoog water. En Keent was aan de Brabantse kant van de Maas terechtgekomen, maar hoorde nog bij een Gelderse gemeente. De gemeente Overasselt heeft niet stilgezeten en alle moeite gedaan om het dorpje bij Brabant te krijgen. Doordat deze grenscorrectie lang zou duren en dit op zijn beloop werd gelaten durfde Overasselt geen geld te steken in een dorp dat hen toch binnen korte tijd zou ontvallen.
Alem
Onder geen beding intussen wilden de inwoners van het verder stroomafwaarts Alem worden afgesneden van Maren-Kessel en ingedeeld bij Gelderland. Omdat het dan in een protestante streek kwam te liggen! Zodoende bleef de situatie in Keent jarenlang doorkabbelen.
Vergeten
Gevolg: geen elektriciteit (want wie moest die leveren: P.G.E.M. of P.N.E.M.?), geen drinkwaterleiding, geen winkel, geen dokter, geen kerk, geen wit gele kruis, slechte onverharde verbindingen en waar regelmatig ook nog water binnenstroomde. Niets voorhanden dan een beperkte voorraad jenever in café Kersten. En met alleen jenever kon men zichzelf niet in het leven houden! Gelukkig heeft de honger niet om de hoek geloerd. Leven met butagas en water uit de pomp. Was je ernstig ziek bij hoogwater, dan de roeiboot naar Overlangel waar de dokter hopelijk nog ijlings kon ingrijpen.
Verbindingen
Er waren zijn twee wegen naar de “buitenwereld”: naar Overlangel en naar Velp. Binnen de kern was er ook een discussie waar de bewoners uiteindelijk terecht wilden komen. De weg naar Velp stond minder vaak onder water, maar de kinderen van de 125 inwoners gingen in Overlangel naar school. Bij hoog water kwam pastoor De Beer uit Neerloon in café Kersten de dienst leiden. In deze tijd kwamen wel de eerste telefonische verbindingen, waaronder het café Kersten bij het toenmalige Roggestraatje, zodat er toch een verbinding was bij hoogwater.
Verslaggeving
Twee journalisten met een fotograaf togen met de vooruitgang in hun hoofd naar het gehucht. Met hun nieuwe schone vehikel konden ze gelukkig het dorp in, zich niet realiserend dat het bestond uit onverharde wegen. De landbouwers ploegden hun akkers om tot aan de onverharde weg. Bij tegenliggers moest men de akker op, waar menigeen vast kwam te zitten. Aldaar hadden ze interviews met:
- de heer J. Kleinen. In het grappige sappige dialect vertelde hij in pas gebouwde herenboerderij van het leven in het dorp onder het genot van thee, koek en sigaretten.
- de heer Martin Ermers. De 23-jarige boerenjongen (...) stond raar te kijken toen wij vroegen om zijn geschiedschrijving (…). Hij (…) moest in verleden een opstel schrijven en het idee kwam in hem op om over Keent te schrijven. Hij sprak met verschillende inwoners en volgens de journalisten was hij een kroniekschrijver, wat hij wel wat overdreven vond.
- dhr. Kersten en zijn dochter uit het plaatselijke café. Onder een gastvrij onthaal bij de kachel. Over de vochtige toestand van de onverharde waar door de gemeente Overasselt door de toekomstige grens al 20 jaar niks aan wordt gedaan.
Toekomst
Bij de uiteindelijke Gelders-Brabantse grenscorrecties van 1958 ging Keent van Gelderland naar de provincie Noord-Brabant en werd ingedeeld bij de gemeente Ravenstein. Alem ging de omgekeerde weg op naar de Gelderse gemeente Maasdriel. In de vooruitgang van het leven die toen op gang kwam zou het echter toch nog 50 jaren duren voordat er in 2008 een nieuwe brug geopend werd en de inwoners van Keent met droge voeten aan de overkant kwamen. In de tussentijd waren er nog vele evacuaties van mensen en vooral dieren.
Bron: Arnhemsche courant 03-12-1955 (opent in een nieuw tabblad)