"Ik heb een wrat op mijn gat, prrrt, prrrt". Tijdens een knipbeurt kan Nol Spin die phrase van een oud liedje eindeloos herhalen. In het midden van vorige eeuw is hij de kapper die elke week op woensdagmiddag en op zaterdag zijn Westerhovense cliëntele bedient.
Wim van Nuenen en Frans Hoppenbrouwers, Tusse de haai en d'ekker.
Een greep uit de geschiedenis van Westerhoven (opent in een nieuw tabblad) (1986), p. 173)
Op de splitsing van de Provincialeweg en de Westerhovense Dorpstraat staat een oude melkfabriek. Na een verbouwing is die omgetoverd tot een woonhuis. Daar woont Fonske van Veldhoven met zijn gezin. Fonske is een van de vele broodbezorgers van de fameuze bakkerij De Ster. In zijn vrije tijd is hij ook de trotse vaandeldrager van de in 1950 opgerichte fanfare Irene. Dit vaandel is geschonken door Niek Kwinten - de transportondernemer uit de Heijerstraat - omdat hij 25 jaar getrouwd is met zijn Sjan.
Maar er is een kamer, die ligt aan de kant van de Dorpstraat, die niet behoort tot het woonhuis. Er is zelfs een eigen toegangsdeur. Als je daardoor naar binnen gaat, kom je in de kapsalon van Nol Spin.
Nol woont en werkt in Riethoven. Zijn familienaam is Geboers, maar de hele Kempen kent hem niet anders dan Nol Spin. Nol heeft in Riethoven niet alleen een kapperszaak, maar ook nog een paar koeikes en wat akkerland. Hij heeft weliswaar een kale kop, maar een vriendelijk rond gezicht en altijd een vrolijk humeur. Hij is het prototype van een 'contente mens'.
Zijn vrouw Dien is uit hetzelfde hout gesneden. Als Westerhovense kinderen in Riethoven naar deze kapper gaan, worden ze door haar eerst naar de keuken gedirigeerd. Eerst moet er een dikke snee witte mik met veel boter en heel veel hagelslag worden gegeten. Pas dan mag je naar het voorhuis, naar 'de haarsalon'.
Van de Westerhovense 'kapsalon' zelf, moet U geen grote visioenen krijgen. Het is een kaal vertrek dat sober is gemeubileerd. Uiteraard staat er een grote houten kappersstoel, een dito toilettafel met een deels verweerde spiegel en een klein houten bankje voor de cliënten die op hun beurt wachten.
In de hoek een ferme kachel met daarnaast een oude olieton. Die ton functioneert zowel als kolenkit als zitplaats voor kinderen. De spaarzame verlichting bestaat uit een zwarte elektriciteitsdraad met daaraan een lampje. De fitting daarvan heeft ook nog een stopcontact voor zijn knipmachientje, dat ook met een ijzerdraad aan het plafond hangt.
Plichtsgetrouw en door weer en wind komt Nol elke woensdagmiddag en zaterdag van Riethoven naar Westerhoven gefietst. In de beide bruine canvas fietstassen zitten al zijn kappersbenodigheden. 's-Woensdagsmiddag wordt er altijd iedereen op zijn beurt geknipt. Op zaterdag hebben de volwassenen steeds voorrang. Het kleine grut moet maar wachten.
Overigens, wachten hoef je nooit lang. Jonge jongens knipt hij super snel. Uiteraard vraagt hij vooraf welk kapsel je wil, maar van de uitgesproken wens trekt hij zich überhaupt niks aan. Hij volgt gewoon de instructies die de ouders destijds hebben gegeven. Dus alle jongens hetzelfde: het pispotmodel.
Met vaardige hand wordt van het boerenvolk de al weken oude baard geschoren. Uiteraard gaat de conversatie daarbij altijd over het wel en wee van het boerenbedrijf en de oogsten. Het is een onderwerp dat Nol na aan zijn hart ligt en waarover hij met ervaring mee kan praten. En als dat niet genoeg is om de aandacht van zijn klanten te vangen, dan geeft hij een resumé van allerlei geluiden, die hij voortreffelijk en perfect kan nabootsen.
Maar de conversatie gaat meestal over autorijden en vooral over het halen van een autorijbewijs. Ook daarvan weet Nol alles. Hij is immers al jarenlang bezig om dat felbegeerde roze papiertje te halen. Tot zijn grote verdriet is hem dat nog steeds niet gelukt. Het heeft hem - volgens zijn zeggen - al de waarde van een goede koe gekost.
Hij begrijpt ook niet, waarom hij voor zijn rijlessen en examens steeds naar Eindhoven moet. Gefrustreerd roept hij steeds: "In die stad heb ik niks te zuuken. Ik wil alleen mee d'n auto zo af en toe naor m'n koeikes".
In de jaren zestig van de vorige eeuw wordt besloten tot een reconstructie van het kruispunt van de Provincialeweg en de Dorpstraat. Daarbij wordt het tot woonhuis verbouwde melkfabriekje en dus ook Nol's kapsalon, gesloopt.
De dames Verhoeven op het Mgr. Biermansplein hebben daar een woonhuis met wat bijgebouwen. De kapper huurt daar een ruimte om zijn knip- en scheerwerk voort te zetten. Uiteraard blijven de Westerhovense mensen deze kapper trouw. Vanuit die nieuwe locatie zet Nol nog jarenlang zijn barbierswerk voort. Toch is er een merkbaar verschil. Hij komt voortaan met de auto! Het is hem uiteindelijk toch gelukt om het zo felbegeerde rijbewijs te halen.
Als Nol in 1977 de VUT-gerechtigde leeftijd bereikt, neemt zijn zoon Arie de zaak over, maar wel in Eersel. Daar wordt hij een alom gerespecteerde inwoner. Hij neemt van zijn vader niet alleen de vaardigheden over, maar ook zijn humoristische inborst. Hij is een 21e-eeuwse Tijl Uilenspiegel pur sang.
In dit mooie Kempische dorp wordt hij al heel snel overbekend om zijn fameuze grappen en grollen. Tot vermaak van jong en oud kun je hem vaak door dit dorp zien lopen met op zijn buik een klein draaiorgeltje. Zijn zang en zijn koddige verhalen brengen bij veel mensen een glimlach op de lippen. Helaas mag dat niet lang duren. Arie overlijdt vrij onverwacht op een veel te jonge leeftijd. Daarmee verdwijnen generaties van Kempische iconen definitief de geschiedenisboeken in.
Dit verhaal verscheen eerder in dorpsblad de MikMak (opent in een nieuw tabblad) (10 augustus 2025).