Maar wat een problemen toen ze plotseling weer thuis kwam wonen...
"Wat is dit een opluchting, nu ons Dina niet meer in de kost is, hè, moeder?", zei Driek. "Een kostganger minder, een bed minder, meer ruimte op de slaapkamer, maar vooral: ze brengt nog geld in het laadje ook. Dit geld is meer dan ik van een geit aan melk in de maand kan ontvangen en ik verdien met het zware werk als turfsteker ook niet veel."
Driek, woonachtig op Halte bij Deurne, had een jaar eerder te horen gekregen van de dokter dat hij een versleten schouder had. Hij is toen kruier geworden en om zijn schouder te ontlasten, droeg hij een zeel (een band om zijn hals die met een lus aan de burrie geschoven wordt).
"Maar dat valt mij ook tegen", zei Driek, "zo heel de dag met een volle kruiwagen de richter op rijden naar het turfschip en zeker de eerste dagen. Wat had ik het in mijn knieën en kuiten. Wennen doet het nooit! Daarom ga ik als ik thuiskom eerst maar even naar mijn geiten kijken en op een schopstro zitten totdat de pijn een beetje is gezakt voordat ik naar binnen ga, want anders ben ik geen mens gelijk. Maar na een goed bord soep en een bord 'pattasies' (aardappels) ben ik weer den oude Driek en kan ik van mijn kinderen weer veel hebben. Dan kan ik mijn kinderen ook weer wat aandacht geven, de geiten melken en mijn kippen en konijnen voeren."
Dina in de kost
Dina maakte het ondertussen goed bij boer Ties, bij wie ze in de kost was. Het was wel elke morgen vroeg op om te melken en te voeren, maar dan smaakten de koffie en de boterham des te beter. "Wat vliegt de tijd toch." Ze telde en merkte dat ze al meer dan zeven jaar in de kost was. Maar ze maakte zich wel zorgen om Ties. Hij voelde zich al weken niet lekker en zij moest daarom de laatste tijd alleen melken en heel de bouw (het boerenwerk) doen. Daarom was ze 's avonds moe en ging ze vroeg naar bed. Dat deed Ties ook; hij kroop vroeg onder de wol.
Op een avond had de vrouw van Ties de kopjes opgeruimd en de kachel nog wat bijgevuld voor zij ook naar de opkamer ging. Wat zag ze daar? Ties lag niet in bed maar ervoor! "Dina! Dina, kom eens vlug naar beneden en bel de dokter eens!" Maar het was al te laat. Ties was overleden.
Nu moest er in een korte tijd veel geregeld worden voor de begrafenis en de verkoop van het vee. Het was stil geworden op de boerderij, maar het huishoudelijk werk ging door, daar was geen verandering in gekomen.
Maandag wasdag
Totdat de boerin na een bezoek aan de kerk tegen Dina zei: "Dina, als je deze zondagmiddag eens niet naar huis gaat maar de wasketel stookt en morgen vroeg opstaat om de was te doen, dan ligt de was morgenmiddag in de kast en kun je die middag naar huis."
Geen punt. Op maandagmiddag is het ook wel eens fijn om naar huis te gaan. Daarom at ze vroeg en pakte haar tas met de vraag of ze de fiets van de boerin vanmiddag mee mag nemen, dan is ze met het eten weer terug. "Nou, Dina, ik vind het erg om te zeggen, maar nee. Ik heb verleden week te horen gekregen dat er een kamer vrij is op het bejaardenhuis en daar ga ik wonen. Daarom heb ik hier een envelop met het geld van deze maand, een buil (papieren zak) met wat appels en hier nog een krant met iets erin gewikkeld. Dat moet je aan je moeder geven."
Magere thuiskomst
Dina opende voorzichtig de keukendeur om moeder niet te laten schrikken. Maar dat deed ze wel. "Dina! Wat kom jij hier op een maandagmiddag doen?"
"Moeder, ga maar even zitten dan zal ik je het even vertellen", waarna ze vertelde over Ties' overlijden en de aanstaande verhuizing van de boerin naar het bejaardenhuis. "Dat kwam even hard aan, maar ze heeft mij netjes behandeld, ze vond het ook erg om te zeggen en had mijn envelop met geld al klaar liggen, een buil met wat appels en dit moet ik aan jou geven. Dit had ze lang opgespaard voor je, zei ze."
Nadat ze beiden de krant hadden opengemaakt, kwam er een weckfles van anderhalve liter vol met koffiedrab tevoorschijn. Ze waren allebei een moment onder de indruk van de inhoud.
Nu herinnerde Dina zich wat de boerin de laatste tijd tegen haar zei als ze koffie zette. "De drab niet weggooien, want daar kunnen arme mensen nog met gemak een keer koffie van zetten." Ze moesten het allebei even laten bezinken, maar moeder niet lang. "Gooi het maar bij de kippen! Hoe durft ze, die rijke boerin waar je meer dan zeven jaar je eigen uitgesloofd hebt!"
Huwelijksplannen
Vader schrok er ook van en had er ineens extra zorgen bij. Er moest weer een bed komen, er was weer een mondje om te voeden erbij en het wordt steeds moeilijker om de turf in het schip te krijgen. "Ik haal mijn tarief niet meer!", verzuchtte hij.
Heel de nacht had vader bijna niet geslapen. Daarom vroeg hij aan tafel Dina al snel hoe het met de verkering was en of ze al aan trouwen hadden gedacht. Dina schrok hier van, maar vlug zei ze: "Vader, trouwen zou ik wel willen, maar wat denk je van een huis en de ringen? En we moeten toch ergens in kunnen slapen en ergens op kunnen zitten! Wat een huisje betreft, dat zou misschien te regelen zijn, want verder in de straat is er een aanbouw vrijgekomen van de grootmoeder van Giel den Haas. Kom dan gaan we het samen vragen."
Het kon! Maar nu die ringen nog, daar was ook geen geld voor. In de schaftkeet had vader zijn probleem verteld en iemand kreeg een idee. "Hier op den Heikant is een oud vrouwtje en die heeft van alles", kreeg vader als tip.
Trouwringen
Het was zaterdag en het paartje ging er met vader naartoe. "Trouwringen", zei het vrouwtje, "dan moet ik eens even in mijn sigarenkistje kijken." Ze vond een ring die wel dun was, maar paste bij de vriend. Ze zocht even verder en ja hoor, ze vond mog een mooie. "Maar hij is te groot", zei Dina. Dat vond het vrouwtje geen probleem. "Ik heb ondervonden dat als je kinderen krijgt, de vingers ook dikker worden. Voor de trouwdag wikkel je zolang maar een katoenen draad om je vinger en die wikkel houdt je bij de receptie maar aan de onderkant van je hand. Niemand die het ziet!"
Dan volgde de prijs, maar over geld werd niet gesproken. Het vrouwtje nam genoegen met een kussensloop graan en een stukje gerookt spek. Dat was geen probleem, daar zorgde de vriend voor. Het huisraad werd bij de familie verzameld. Na het huwelijk, vroeg in de morgen, was alles toch nog in kannen en kruiken verlopen. Het was een hele mooie dag geworden en thuis was er weer een bed vrij!
De tekst van dit artikel is gepubliceerd onder een CC BY-SA 4.0-licentie. Voor de illustraties geldt de licentie die in het bijschrift is vermeld.