Vooral in mei bezochten vele devote gezinnen vroeger Onze Lieve Moeder van de Heilige Eik in Oirschot, of gingen op bedevaart naar Bokhoven.
De boerenzonen en -dochters hadden met name heel weinig tijd om op bedevaart te gaan. 's Morgens vroeg op om te melken, dan vlug naar de kerk en als de meisjes daar van terug kwamen weer vlug voor het middageten zorgen, want twaalf uur was twaalf uur en daarna moest men toestemming vragen om een paar uur weg te kunnen.
Een hele groep jongens en meiden gingen dan onderweg op bedevaart. In mijn tijd heel belangrijk toen er nog niet veel te doen was voor ons jongens en meiden. We groeiden naar de meimaand toe, dan konden we massaal naar den Heilige Eik, want daar was het te doen! Dan begonnen de hormonen op te spelen, want dit was hun kans om een jongen of meisje te ontmoeten. Soms lukte dat ook nog! De "meidenmert" werd het genoemd, die eerste zondag in mei.
Bij de Heilige Eik was het drukker dan in Bokhoven, want daar was alleen maar de kapel. Bij de Heilige Eik kon je, als je een keuze gemaakt had, de bossen in om 'het vlees te keuren'; dat deden zowel de jongens als de meiden. Zo gaat dat op een markt; je moet weten wat je mee naar huis neemt!
Terug naar de Heilige Eik
Nu, vele jaren later, gaan diezelfde jongens en meiden weer terug op bedevaart met steunkousen, stok of een rollator naar het kapelleke, onder begeleiding van De Zonnebloem. Ze weten niet wat ze zien; ze kennen het niet meer. De kapel is vergroot en de zandweg ernaartoe verhard. Er is ook een heel grote parkeerplaats verhard met split bijgekomen en die staat vol met wagens.
Nu hobbelt en schut het gezelschap onder begeleiding al kreunend over de parkeerplaats en over een smal houten brugje naar de kapel. Je komt er amper vooruit. "Je moet al een penitentie doen voor je binnen kunt komen", zei een man die al bekaf was voor hij binnen stond en even op adem moest komen voor hij een weesgegroetje kon bidden. De enige plavuis die hij tegen is gekomen, was er een met een ijzeren klingnagel van het kadaster. Dat viel hem op, omdat hij deze moest ontwijken met zijn rollator.
Toen we eindelijk zaten, heten onze begeleider ons hartelijk welkom en zei dat iedereen maar even een moment voor zijn eigen moest nemen alvorens een kaarsje op te gaan steken. Ook werd er een bandje opgezet met Ave Maria en achter mij zong uit volle borst enkelen dames: "Prijs haar, o serafijn-salve-salve-ree-he-ginaa!" .Ja, dat is De Zonnebloem op zijn best!
Nadat iedereen zelf een kaarsje had opgestoken, gingen we naar de auto en stopten we aan de Oude Grintweg, tussen Boxtel en Oirschot, bij Mieke Vingerhoets voor een heerlijk kopje koffie met versgebakken appeltaart. Daarna volgde iedereen weer zijn weg naar huis en konden we terugkijken op een mooie, zonnige middag. Dan keek ik ook weer uit naar de volgende reis.
Lourdes
Ik ga namelijk wel overal mee naartoe als het mijn gezondheid het toe laat, anders kom je nooit weg. Vorig jaar ben ik zo in Lourdes geweest en heb er veel en intensief gebeden, maar ik heb er nog geen bandje voor mijn scootmobiel aan overgehouden. Maria zal wel niet thuis geweest zijn!
Maar zo 's morgens op mijn gemakske naar de grot rijden en daar mijn gedachten laten gaan, of zomaar een gesprek aangaan met iemand die daar ook toevallig is... Ja, dat doet mij goed en als ik daar dan weer zo aan denk zodra ik weer thuis ben, dan geniet ik nog lang na en wil ik volgende jaar weer terug. Als ik De Zonnebloem niet had kwam ik nergens!
De tekst van dit artikel is gepubliceerd onder een CC BY-SA 4.0-licentie. Voor de illustraties geldt de licentie die in het bijschrift is vermeld.