Uden staat van oudsher bekend als kersendorp. De "Udense Zwarte", "Udense Spaanse" en later ook de "bastaard Dikke" waren wijd en zijd befaamd. In de 19e eeuw ging nog een groot deel van de oogst op aan “kersenvisites” van familie en kennissen. De rest werd meestal verkocht aan kleinhandelaren, die speciaal hiervoor naar het dorp kwamen.
De contacten met deze handelaren zouden zelfs tot de oprichting van sociëteit Nimrod hebben geleid.
Niet lang na 1900 ging men de kersenteelt wat commerciëler aanpakken. In 1903 nam Jan Strik het initiatief tot de oprichting van de Veilingvereniging “Algemeen Belang”, die in 1920 werd overgenomen door de Boerenbond N.C.B. Het leidde tot een flinke groei van de kersenteelt en economisch succes.
Tot de kopers van de “Udense Zwarte” behoorden niet alleen de grote fruitfabrieken uit de Betuwe, maar ook exporteurs naar Duitsland en Engeland. In 1935 produceerden de Udense kersentelers 297.000 kg (à 15,35 cent), ofwel bijna tweederde van de totale Brabantse productie, die in dat jaar 460.000 kg bedroeg.
De Udense kersencultuur kreeg na 1945 een nieuwe dimensie door het organiseren van de Udense Kersenfeesten. De eerste editie daarvan vond plaats op 7 juli 1946, al was dit nog geen officieel Kersenfeest.
Hét symbool van de Udense Kersenfeesten werd “Peerke Verschiet”, een metershoge vogelverschrikker die hoog boven het feestterrein uittorende. De feesten waren zo’n succes, dat het de organisatie boven het hoofd groeide. In 1960 was het laatste Kersenfeest. “Het organisatiecomité acht het door de hoge bezoekersaantallen niet langer verantwoord deze feesten te organiseren,” zo meldde men. Jammer van de optochten en vrolijke kersenmissen!
Maar het ging toch al niet zo goed meer met de Udense kersencultuur. In 1964 werden de laatste kersenboomgaarden in Uden gerooid, waarmee een einde kwam aan deze ooit bloeiende teelt met ruim 8.500 kersenbomen.
Raadpleeg het Udenarchief van Bressers voor meer details en foto’s.