Als kind ben ik altijd geïntrigeerd geweest door een paar uitzonderlijke mensen in mijn omgeving. Deze portretten schrijf ik vanuit de herinneringen die ik aan deze mensen heb als kind. Waarschijnlijk is dat beeld dus vertekend door de leeftijd waarop ik die mensen meemaakte. Het beeld is mogelijk ook gekleurd door mijn interpretatie van wat volwassenen om mij heen vertelden.
Lees hier het eerste deel van dit portret
Tijn hield wel van een pilsje maar hij was beslist geen alcoholverslaafde.
’s Zondagmiddags gunde hij zichzelf een biertje. Omdat drinken in het café te duur was, trakteerde hij zichzelf op twee flesjes bier bij kruidenier Jan van de Burgt aan de Volkelseweg, schuin tegenover Tientje Derks, de concurrerende kruidenier. Weliswaar was de winkel op die dag gesloten, maar hij kon via een speciale regeling achterom om zijn biertjes te kopen. “Die biertjes dronk hij dan op in de keuken, gezeten net naast de achterdeur,”, aldus mijn vriend Has Hendriks, die vanuit zijn ouderlijk huis aan de Boekelse Dijk uitzicht had op de winkel van van de Burgt. “Zijn hoge fiets stalde hij in de nauwe doorgang tussen het schuurtje en de opslagruimte. Ik zie hem daar nog zitten,” vervolgde Has.
Tijn hield ook van zwemmen. Zo rond mijn tiende werd het buitenzwembad in het sportpark in Uden geopend. Met een instructiebad voor de meisjes, idem voor de jongens, gescheiden ligweiden voor de beide seksen, en tussen de instructiebaden “het diepe”, het duikgedeelte en twee 1.20 m gedeelten aan weerszijden voor de volwassenen die niet konden zwemmen. Tijn kon dan wel niet zwemmen, maar hij was wel een reus van een man. En zo verscheen hij aan de rand van “het diepe” in zijn zwembroek, een vaalwitte onderboks met gulp, daalde via een trapje af in het diepe en waadde daar nietsvermoedend een beetje in de rondte. Totdat een plichtsgetrouwe badmeester hem signaleerde en op zijn strenge fluitje blies: Tijn moest eruit! Hij had geen zwemdiploma. Hij voldeed niet aan de regels van de openbare zwemgelegenheid. Bovendien beantwoordde zijn zwemkleding niet aan het kledingvoorschrift. Regels waren regels, soms om de regels!
Na het zwemmen heb ik Tijn ooit even buiten het zwembad getroffen waar hij al een hele kinderschare verzameld had. Daar stond hij te vertellen hoe hij een heleboel mensen uit de Atlantische Oceaan had gered. We plaatsten wel vraagtekens bij zijn heldendaden, maar hij prikkelde onze fantasie met zijn boeiende relaas. En nogmaals, er zat geen kwaad in die man. Hij genoot er gewoon van om sterke verhalen te vertellen. Voor mij heeft Tijn zich daar mee vereeuwigd.
Het gekke is dat ik helemaal niet weet hoe het Tijn verder is vergaan. Ik weet niet wanneer hij geboren en gestorven is. Ik weet niet of iemand zich over hem ontfermd heeft over hem op zijn oude dag. Voor mij blijft hij de mysterieuze boomlange man op de hoge herenfiets met de sterke verhalen en zijn “stoldeerbout”. God bless Tijn! Tijn forever!
