In de bange dagen van de oorlog hadden wij een schuilkelder.
Ik ben Piet Sanders, geboren in Nederwetten in 1937. Ons gezin bestond uit vader en moeder, drie broers en twee zussen. Toen het zover was dat de Duitsers binnengevallen waren, ook in Nederwetten, stonden mijn vader, mijn oom Sjef en ik in onze huiskamer en mijn vader had toen snel het plan om een schuilkelder te maken voor ons gezin.
De schuilkelder bestond uit een vierkant gat, dan een gang en dan weer een vierkant gat. Ongeveer 1,70 meter diep. Alle deuren uit het huis en de loods werden over het gat gelegd en hierover een dikke laag zand. Een Duitse soldaat zei tegen mijn vader dat de hoeveelheid zand voldoende was, maar als de Tommy's zouden bombarderen, dan zou het er dwars doorheen gaan. Bovendien had mijn vader enkele kuilen gegraven onder de perenboom, waar wij meteen in moesten gaan liggen als we aan het spelen waren, het alarm afging en we geen tijd meer hadden om in de schuilkelder te komen.
Op een dag had mijn vader enkele tabaksplanten die achter in den hof stonden, bovenop de schuilkelder gezet voor camouflage. Door watergebrek hingen die 's avonds nogal slap. Het was erg donker toen hij onze knijpkat (een zaklamp met een dynamo) moest ophalen uit de schuilkelder. Schijnbaar was hij vergeten dat hij die planten erop gezet had en hij verschoot ervan dat daar iemand stond. Hij dacht dat het een persoon was, dus hij pakte iets van de grond en sloeg er op los. Toen bleek dat het de tabaksplanten waren en hij had zo geslagen dat heel z'n hand kapot was. Zo heeft hij mij dat later verteld.
We hebben wel veel in de schuilkelder gezeten, ook de buren, ook al vonden die het in het begin maar onzin, zo'n schuilkelder. Er zijn vlak bij ons wel drie tanks gebombardeerd, één zelfs op +/- 200 meter van onze schuilkelder.
We zijn de oorlog goed doorgekomen en waren heel blij dat we bevrijd waren. We reden met onze versierde fietsjes naar Son om naar de parachutisten te gaan kijken.
Na de oorlog, als ik in bed lag en het onweerde, kon ik dikwijls niet goed slapen (door de ervaringen van de oorlog) en kwam mijn moeder vaak bij mij aan het bedje zitten totdat ik sliep. Dan kwam ze 's morgens wanneer ik in slaap gevallen was en zong ze:
Word wakker, het zonnetje is al op
de bloempjes kijken uit de knop
de vlugge leeuwerik zingt al lang
de zwaluw tjilpt zijn morgenzang
Word wakker, wordt wakker wordt wàààkker.
Dit liedje is me altijd bijgebleven.
Tot zover mijn verhaal.