In de jaren ‘20 en ‘30 van de vorige eeuw had Oss heel veel slagers. Uit die tijd is er nu nog maar één overgebleven: Slagerij Wilbers aan de Berghemseweg.
Grootvader Piet Wilbers begon in 1927 een slagerij aan de Floraliastraat. Het was nogal gedurfd om toen een slagerij te beginnen want de concurrentie was enorm. Bovendien was er in 1922 de “Vleeskeuringswet” gekomen, wat betekende dat er een verscherpt toezicht kwam op slagerijen en het thuis slachten werd verboden.
Dat had wel als voordeel dat de slagers geen slachthuis meer hoefden in te richten. Maar het betekende ook dat ze afhankelijk waren van de prijzen die de slachthuizen hanteerden. Veel slagers waren al gewend aan inkopen bij exportslagerij Hartog, want deze leverde ook aan de Osse slagers. In 1928 kwam er in Oss een regionaal slachthuis maar Hartog bleef een belangrijke leverancier van varkensvlees waaronder varkenshaasjes, koppen en poten.
Er gingen natuurlijk ook veel slagers failliet waardoor een andere beginnende slager het geluk had om goedkoop aan inventaris zoals toonbanken, werktafels, snijmachines, gehaktmachines e.d. te komen die via veilingen werd aangeboden. Wellicht is opa Wilbers zo aan zijn inventaris gekomen?
Opa Piet Wilbers heeft maar een jaar zijn slagerij in de Floraliastraat gehad. Na dat jaar is hij verhuisd naar de Berghemseweg 102, waar de slagerij nu nog steeds is.
Aan het woord is Tonnie Wilbers (1943), vergezeld door zijn vrouw Bep:
Tonnie is de jongste zoon van Piet en vertelt dat het hele gezin meehielp in de slagerij. Hij werkte als tiener bij een slagerij in Den Bosch om de fijne kneepjes van het vak te leren. Het salaris was geen vetpot vertelt hij, en daar ging ook het treinkaartje nog vanaf… Vaste werktijden waren er ook niet, want als hij naar huis wilde en het ziekenhuis belde voor 40 saucijzenbroodjes, dan moest hij die gewoon in eigen tijd nog gaan brengen.
Op 22-jarige leeftijd in 1965 kwam hij bij zijn ouders in dienst en in 1968 nam hij de zaak over. In 1969 is hij getrouwd met Bep die meer dan 30 jaar zijn rechterhand in de winkel was. Zijn vader Piet, vertelt hij, heeft kort nadat hij 50 jaar getrouwd was een hersenbloeding gehad waarna hij niet lang daarna helaas is overleden.
In 2010 heeft de derde generatie het roer in handen gekregen in de persoon van zijn zoon Erwin, die met ondersteuning van zijn vrouw Sandra de slagerij runt.
In 2027 hopen ze het 100-jarig jubileum te vieren. Dan krijgt de slagerij het predicaat: “Hofleverancier”. Maar dat gebeurt niet automatisch, je moet dat wel zelf aanvragen, zegt Tonnie met een knipoog.
Dit verhaal is een bewerking van het artikel dat najaar 2022 werd gepubliceerd in De Schadewijker.