Het was in de jaren '80 dat ik een missiebroeder ontmoette en tijdens ons gesprek ontdekte dat hij een merkwaardig steentje aan een dun koordje om zijn hals droeg. Ik vroeg wat de betekenis daarvan was. Toen kwam zijn verhaal!
Terug van de missie
Broeder Bernaard was een missiebroeder die meer dan dertig jaar in de missie had gewerkt. Om gezondheidsredenen was hij teruggekeerd naar zijn moederhuis Sparrendaal in Vught. Bernaard was een beweeglijk man; van stilzitten hield hij niet en in een van de gebouwen had hij een ruimte ingericht om zijn hobby houtsnijden uit te kunnen oefenen. Die vaardigheid had hij tijdens zijn missiewerk opgedaan om de tijd door te brengen. Met een prauw was hij vaak een hele dag onderweg van de ene naar de andere missiepost.
In zijn werkplaatsje op Sparrendaal heb ik met hem vele gesprekken gevoerd over zijn missiewerk. Bij een van de gesprekken viel het mij op dat hij altijd een steentje om zijn hals droeg. Ik vroeg of dat een sieraad was? Daar raakte ik een onderwerp aan waarover hij niet uitgepraat raakte!
Van gene zijde
Dit steentje had hij persoonlijk gekregen van een oud-opperhoofdman van een dorp. "Als ik er straks niet meer ben en mijn lichaam bij de rivier is verbrand", sprak hij, "dan zal ik nog altijd bij je zijn, want mijn geest gaat naar het heelal en blijft bestaan. Zo kun je nog altijd antwoord krijgen op je vragen, ook van andere mensen die je gekend hebt en gestorven zijn, wanneer jij weer in het klooster bent in je moederland."
Hij legde mij het uit hoe het werkte. Hij nam het koordje met het steentje van zijn hals, ging zitten, rustend met beide ellebogen op zijn werkbank en hield het koordje vast met beide duimen en wijsvingers tot het steentje stil hing. Toen stelde hij de vraag aan het dorpshoofd of hij contact had. Het steentje leek dat te bevestigen door naar voren en achteren te bewegen. Als het een 'nee' is, zou het steentje van links naar rechts bewegen. We raakten er niet over uitgepraat en ik kon het amper geloven! Hij stelde nog meerdere vragen en alles leek te worden bevestigd!
Antwoorden via de steen
"Het zou ook moeten werken met een willekeurige halsketting met steentje van je vrouw", zei de broeder, maar hij beloofde niettemin mij een pendeltje te geven zodat ik het thuis zelf kon uitproberen. Ik kreeg het pendeltje, probeerde het en jawel, ik leek contact te hebben met mijn vader en mijn moeder! Toen vroeg ik of ze elkaar nog weleens zien, was het antwoord een duidelijk 'nee'!
Zo heb ik ook via een oude foto 'contact' gehad met een oma en opa van vaderskant die ik nooit gekend heb. Aan die oma vroeg ik of ze in mei 1927 te Rotterdam op het communiefeest was geweest van haar kleinkinderen Frits en Theo. Ik wist wat het antwoord zou zijn en kreeg ook een duidelijk 'nee' terug! Ze was ziek, wist ik. Oma, heb je dan wel een brief geschreven om ze te feliciteren? Een onmiskenbaar 'ja'! Ik kende de antwoorden natuurlijk al, want de brief uit 1927 met de felicitaties heb ik in mijn bezit via een erfenis. Vandaar deze vragen.
De volgende keer dat ik Bernaard op het missiehuis opzocht, vertelde ik hem wat ik met mijn pendeltje had ontdekt en zei hem dat ik niet begreep hoe dat kon. Zijn antwoord was dat het geheugen van een mens niet sterft. "Als iemand sterft, vergaat alleen zijn lichaam. Het geheugen blijft en gaat naar het hiernamaals." Zou hij daarmee ook de Hemel bedoelen? Dat is ook mijn geloof, zoals wij het geleerd hebben. Wie weet...
In blijvende herinnering
Met mijn pendel kan ik aan de overledenen vragen stellen en door de bewegingen van mijn pendel de antwoorden zichtbaar maken. Zo blijven we toch nog verbonden met elkaar in het hiernamaals! Ik vond het onbegrijpelijk dat mijn moeder (overleden in 1976) nog zoveel wist van vroeger en wat we samen allemaal gedaan hadden in die moeilijke tijd dat mijn vader gestorven was. Ze was het echt nog niet vergeten, ontdekte ik!
Ook ik geloof niet dat bij mijn sterven hier op Aarde het leven ophoudt, maar dat ook mijn geheugen in het hiernamaals ergens behouden blijft. Voor mijn nabestaanden ben ik pas gestorven als er niemand meer aan mij denkt of iets vraagt. Maar ook dan blijft mijn geheugen toch ergens bewaard.
De tekst van dit artikel is gepubliceerd onder een CC BY-SA 4.0-licentie. Voor de illustraties geldt de licentie die in het bijschrift is vermeld.