Na Allerheiligen en Allerzielen vierden we op 3 november St.-Hubertus. Vader nam ’s ochtends brood mee naar de kerk om het te laten wijden. Thuis moest ieder een brokje van het gezegende brood eten, het bood bescherming tegen razernij (grote boosheid) en hondsdolheid en daarom deelden ook de huisdieren er in mee.
November 1963 nam ik in Best de fiets en bezocht Udenhout voor de slipjacht, een jaarlijkse traditie. Een bronzen plaquette aan de gevel van het raadhuis herinnerde al aan deze vijftiende slipjacht.
De Jagersmis werd om 11.30 uur met trompetgeschal ingezet en opgedragen door pastoor Prinsen, bijgestaan door twee leden van het corps. Alles opgeluisterd met de Grande Messe de St. Hubert door de Groupe des Sonneurs de Trompe de Chasse van de Cercle Royal Saint Hubert.
Met bolle wangen als blaasbalgen klonk het luide hoorngeschal door het kerkgebouw (opent in een nieuw tabblad); het overvloedige rood van de uniformen en het blinkend gepoetste koper vormden samen een kleurrijke, eersterangs dienst. De collecte werd verzorgd door leden van het corps met als collectezakje hun omgekeerde ruitercap.
Ja, het hoorngeschal klonk een beetje heviger dan wanneer harmonie De Eendracht het tijdens het H. Lof op zondag Christus-Koning in de parochiekerk van Uden ten gehore bracht.
De slipjas bij officiële gelegenheden noemden we thuis “hij was gekleed met ùnne stèlle hoed en kreuge buirtjes, de hoge hoed en de lange, zwart gestreepte jas.
(Verhaal gaat verder onder de foto)
Na de ontvangst op het raadhuis volgde voor het kerkgebouw de meet, de zegening van ruiters en honden. Daarna werd de kleurrijke jachtstoet door de koninklijke fanfare Moed en Volharding naar café-restaurant Bosch en Duin in de nabij gelegen Drunense Duinen begeleid.
Vooraf was een vossen-reukspoor getrokken dat de losgelaten meute van roedelhonden der “Veluwe-Hunt” luidruchtig volgde. Aansluitend kwam de slipjacht. Als beloning mochten de honden zich na afloop tegoed doen aan bijvoorbeeld een koeienpens. De vertoning deed mij denken aan Engelse beelden met het rood, de paarden en honden, afbeeldingen in musea.
Door de massale pers en belangstelling was het lastig mooie plaatjes te maken en liet ik de slipjacht voor een volgend bezoek. Voor vertrek kocht ik enkele “Udenhoutse Broeders”, een vruchtenbroodje, de specialiteit van het dorp. De naam ‘broeder’ ontstond volgens Besselink waarschijnlijk in de tijd van de gilden, om lid of broeder te worden van een bakkersgilde werd een meesterproef afgelegd.
In de bioscoop ging zoals gebruikelijk aan de hoofdfilm het Nederlands Filmnieuws van de afgelopen week vooraf, waarvan één fragment in kleur van de bezochte slipjacht. In de St. Jansklokken stond een kindertekening met de zegening van het Hubertusbroodje door pastoor Prinsen. Op verzoek van de Vereniging voor Natuurmonumenten werd de jacht in 1979 gestopt.
In de negentiger jaren bracht warme bakker Harrie Sonnemans in Best deze dag in herinnering met het Hubertusbroodje, dat tijdens de H. Mis gewijd werd en aan kerkgangers uitgedeeld. Dit jaar op Hubertusdag een viering en broodwijding in de kapel van de Birgittinessen (opent in een nieuw tabblad) van Uden.
Tot enkele jaren terug was er nog een H. Mis bij het Esdonks Kapelleke, en een dag met activiteiten, georganiseerd door Paardensportvereniging St. Hubertus Gemert.