Tholen is altijd een eiland geweest, afhankelijk voor zijn contacten met de rest van de wereld van een pontveer. Dat bracht de mensen over de rivier De Eendracht, de grensrivier tussen Zeeland en Noord-Brabant.
In de twintigste eeuw kwam er uiteindelijk een vaste brug voor gewoon verkeer en tramverkeer, die op 10 oktober 1928 officieel in gebruik werd genomen. De brug maakte het eeuwenoude pontveer tussen Halsteren en Tholen overbodig. Voordat het zover was, had de toenmalige burgemeester van Tholen, A. van de Hoeven, veel weerstand, ook bij de Tholenaren zelf, moeten overwinnen. “Men had het isolement lief en was bevreesd voor slecht volk, handelsconcurrentie en wereldgelijkvormigheid” zou hij in 1978, bij de viering van 50 jaar brug memoreren.
In de meidagen van 1940 blies het Nederlandse leger de brug op en enkele jaren later deden de Duitsers hetzelfde, toen zij zich in 1944 moesten terugtrekken. Tijdens het herstel kwam dan weer de oude veerpont in de vaart.
De Eendracht was vanouds dé vaarroute tussen Antwerpen en Rotterdam en Duitsland. Over een ingrijpende verbetering van die vaarroute sloten Nederland en België (na lange onderhandelin-gen) een verdrag. Als uitvloeisel daarvan werd de Eendracht tussen 1967 en 1976 gekanaliseerd, uitgediept en verbreed tot 120 meter. Daardoor werd de Tholensebrug onbruikbaar, want niet lang genoeg meer.
In het kader van het verdrag werden er tussen Zeeland en Brabant drie nieuwe bruggen gebouwd over het Schelde-Rijnkanaal, zoals de gekanaliseerde Eendracht nu heette. Van zuid naar noord waren dat: de Tholense brug, de Vossemeerse brug en de Philipslandse brug. De oude brug van Tholen werd gesloopt en de nieuwe boogbrug, bekend als de Eendrachtbrug, maakt nu onderdeel uit van de Eendrachtweg.
