Het was 1945, kort na de oorlog. De tarwe bij ons in den hof stond er schriel bij, verdroogd door de hete zomer!
Gedurende de oorlog hadden we juist voldoende om van ons eigen tarwe brood te bakken maar dat viel dat jaar tegen. Maar armoede weet raad! Zo kwam in 1945 mijn moeder bij Sientje de Bont in de Spar-winkel en daar stond een pak Brinta met erop de tekst: Als je haast hebt of honger, eet je BRINTA, een volkoren volledig graan ontbijt en je kan er weer tegen!
'Kom', dacht mijn moeder, 'laat me eens een pak meenemen, dan kom ik weer toe met ons tarwe, als dat zo is.' Ja, dit was een oplossing voor ons. 's Morgens voordat we naar school gingen, stonden zes bordjes met vier eetlepels Brinta in een bord en een glas geitenmelk (van onze eigen geiten) voor ons klaar en we hadden geen honger voor de middag. Maar 's middags hadden we wel weer ons eigen brood, ieder twee sneetjes. Tot mijn trouwen heb ik thuis 's morgens Brinta en het zelfgebakken brood van ons moeder gegeten! Hieronder advertenties uit de Katholieke Illustratie van januari en oktober 1949.
In 1963 trouwde ik en niet alleen miste ik het brood van mijn moeder, maar ook de Brinta. Ik ging wonen in een ander dorp. De Brinta was daar zo gevonden, maar ik besloot daarnaast zelf brood gaan te bakken. De gist had ik van de plaatselijke bakker, maar voor de tarwe moest ik naar een molen in een ander dorp. Met 1 liter melk en een pakje boter bakte ik vervolgens het lekkerste brood. Tot mijn 85e heb ik al mijn brood zelf gebakken.
Ik ben nu 88 en mis mijn eigen gebakken brood nog steeds, maar Brinta eet ik nog elke dag, al tachtig jaar lang. Ja, hier is ons menneke groot van geworden! Brinta is 's morgens lekker en gemakkelijk. Ik zou zeggen: probeer het zelf ook eens!
De tekst van dit artikel is gepubliceerd onder een CC BY-SA 4.0-licentie. Voor de illustraties geldt de licentie die in het bijschrift is vermeld.
